ယုံၾကည္ျခင္း

              ရုရွားျပည္၌ ေတာ္လွန္ေရးေခတ္ အခါတြင္ ျဖစ္ပါသည္။ ၎တုိင္းျပည္ရွိ လူမ်ားစြာတုိ႔သည္ အစာ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးသျဖင့္ ေသဆုံး ပ်က္စီးရရွာေပသည္။ အလြန္ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ေသာ သူမ်ားသည္လည္း သူေတာင္းစား အျဖစ္သုိ႔ သက္ေရာက္ၾက ပါေတာ့သည္။ ထုိသူတုိ႔အဖုိ႔ ငုိရုံမွ တစ္ပါး ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ၾကေပ။

             ထုိအခါ၌ မိသားစုတစ္ခုတြင္ အလြန္ခက္ခဲေသာ ေဘးဒုကၡႏွင့္ ရင္ဆုိင္ေနရ ေလသည္။ ဖခင္မွာ အသတ္ခံရ၍ မိခင္ျဖစ္သူမွာ ေသဆုံးျပီးေနာက္ ကေလးသုံးေယာက္မွာ အဖြားျဖစ္သူႏွင့္ ေနၾကရရွာသည္။ တစ္ခ်ိန္က အလြန္လွပေသာ အိမ္ႀကီးတြင္ ေနရလ်က္ ေကာင္းမြန္ေသာအစာမ်ားမွာ စားပြဲေပၚတြင္ အစဥ္ ရွိေနခဲ့ေသာ္လည္း ယခုမူ၊ တဲကုပ္ေလးတစ္ခုတြင္ ေနၾကရွာသည္။

              အဖြားျဖစ္သူမွာ ကေလးမ်ား အသက္ရွင္ႏုိင္ေရးအတြက္ ပင္ပန္းစြာဇာထုိးျခင္း လုပ္ငန္း အားျဖင့္ ႀကိဳးစားရရွာသည္။ တစ္ေန႔တာ လုပ္ငန္းၿပီးဆုံးသည္ႏွင့္  မိမိတုိ႔ မည္သုိ႔ အသက္ေမြးရမည္ကုိ မစဥ္းစား ၀ံ့သေလာက္ ျဖစ္ရေလသည္။ အေၾကာင္းမွာ အစာအနည္းငယ္သာ ရွိေသာေၾကာင့္ ပင္တည္း။
           တစ္ေန႔ေသာအခါ ေနာက္ဆုံးအစာကုိ စားေသာက္ရေလသည္။ ေန႔လည္စာအတြက္ မုန္႔အၾကြင္း အက်န္ အစအန ကေလးမ်ားကုိ စားသုံးၿပီးေသာ္ ေပါင္မုန္႔ဂ်ိဳးကေလးမ်ားပင္ မက်န္ေတာ့ေပ။ အဖြား ျဖစ္သူမွာ အလြန္၀မ္းနည္းမိ ေလသည္။ ေနာက္ဆုံး ကေလးသူငယ္မ်ားကုိ ေခၚ၍ မိမိတုိ႔ ရင္ဆုိင္ေနရေသာ ေဘးဒုကၡကုိ ေျပာျပေလသည္။ ထုိေနာက္တြင္ကား ဒူးေထာက္လ်က္ ဆုေတာင္းၾကသည္။ ဘုရားသခင္ မကယ္မပါ လွ်င္ မိမိတုိ႔သည္လည္း အျခားသူမ်ား ကဲ့သုိ႔ အစာငတ္မြတ္၍ ေသရေတာ့မည္ကုိ သိၾက ေလသည္။

သူေျပာခဲ့ေသာထုိေနရာ...

               မစၥတာ အိပ္(ခ်္) အင္၊ ဂါစတင္ဆုိသူသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ ေယာကၡမျဖစ္ပါသည္။ အဂၤလိပ္ ကျပားႀကီး တစ္ဦးလည္းျဖစ္သည္။ ဤကမၻာႀကီး၌ အေတာ္ပင္ အသက္ရွင္စြာ ေနထုိင္ခဲ့ရသူ ျဖစ္၍လည္း အသက္ (၈၅)ႏွစ္ က်မွ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါသည္။ 

              သုိ႔ေသာ္ သူမကြယ္လြန္မီ ထူးျခားလွေသာ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုကုိ ရင္ဆုိင္ခဲ့ရဖူးသည္။ ၎မွာ အျခား မဟုတ္ပါ။ အသက္ (၈၂)ႏွစ္ အရြယ္က်မွ ခရစ္ေတာ္ထံပါးမွ ထြက္ခြာသြားျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

             “ ကားတုိင္ေပၚမွာ ခရစ္ေတာ္အေသခံရတာဟာ သူ႔ဖာသာသူ ဖာရိရွဲေတြနဲ႔ အတုိက္အခံ လုပ္ခဲ့လုိ႔ပဲ။ ၿပီးေတာ့ သူအေသခံျခင္းအားျဖင့္ တုိ႔မ်ားရဲ႕ အျပစ္အတြက္ ကုိယ္စား၀င္ခံတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးကြာ။ အင္း.... ဒါထက္ဆုိးတာက ေဟ့.....။ ခရစ္ေတာ္ဟာ ေသျခင္းမွာ ရွင္ျပန္ထေျမာက္တယ္ ဆုိတာ ငါမယုံေတာ့ဘူးကြ” ဟု တစ္ေန႔တြင္ ေၾကျငာလုိက္ ပါေတာ့တယ္။

               ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလုံး တုန္လႈပ္ ေျခာက္ျခားသြားၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ ရင္တြင္း၌ နာက်ည္းမႈ၊ ဆုိ႔ႏွင့္မႈမ်ား ခံစားခဲ့ရပါသည္။

              ထုိေန႔မွစ၍ သူသည္ ခရစ္ယာန္မဟုတ္ေတာ့ဟု ေၾကျငာသည္။ အရပ္တြင္လည္း ေတြ႕ေတြ႕ သမွ်ကုိ ေျပာသည္။ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းတက္ျခင္းမွ ရပ္စဲလုိက္သည္။ အိမ္ေထာင္ ၀တ္ျပဳစည္းေ၀းတြင္ပင္ လာေရာက္ မထုိင္ေတာ့ေပ။

              ပထမတြင္ သူ႔အေနနဲ႔ ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္ ေနသည္ဟု ထင္ခဲ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ တကယ္ပင္ ျပတ္သားစြာ က်င့္ႀကံျပဳမူေနသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ စိတ္၌ အံ့ၾသျခင္း၊ ထိန္႔လန္႔ျခင္း တုိ႔က လႊမ္းမုိးသြားသည္။ ဓမၼဆရာမ်ား အပါအ၀င္ မည္သူကမွ် ေျဖာင္းျဖ ေျပာဆုိ၍ မရေတာ့ေပ။

ယုံၾကည္ျခင္း

           ရုရွားျပည္၌ ေတာ္လွန္ေရးေခတ္အခါတြင္ ျဖစ္ပါသည္။ ၎တုိင္းျပည္ရွိ လူမ်ားစြာတုိ႔သည္ အစာငတ္မြတ္ ေခါင္းပါးသျဖင့္ ေသဆုံးပ်က္စီးၾကရရွာ ေပသည္။ အလြန္ခ်မး္သာၾကြယ္ဝေသာ သူမ်ားသည္ လည္း သူေတာင္းစားအျဖစ္သုိ႔ သက္ေရာက္ၾကပါေတာ့သည္။ ထုိသူတုိ႔အဖုိ႔ ငုိရုံမွတစ္ပါး ဘာမွမတတ္ႏုိင္ ၾကေပ။

             ထုိအခါ၌ မိသားစုတစ္ခုတြင္ အလြန္ခက္ခဲေသာ ေဘးဒုကၡႏွင့္ ရင္ဆုိင္ေနရေလသည္။ ဖခင္မွာ အသတ္ခံရ၍ မိခင္ျဖစ္သူမွာ ေသဆုံးၿပီးေနာက္ ကေလးသုံးေယာက္မွာ အဖြားျဖစ္သူႏွင့္ ေနၾကရရွာသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ အလြန္လွပေသာ အိမ္ႀကီးတြင္ ေနရလ်က္ေကာင္းမြန္ေသာအစာမ်ားမွာ စားပြဲေပၚတြင္ အစဥ္ရွိခ့ဲေသာ္လည္း ယခုမူ၊ တဲကုပ္ေလးတစ္ခုတြင္ ေနၾကရရွာသည္။

              အဖြားျဖစ္သူမွာ ကေလးမ်ားအသက္ရွင္ ႏုိင္ေရးအတြက္ ပင္ပန္းစြာဇာထုိးျခင္း လုပ္ငနး္အားျဖင့္ ႀကိဳးစားရရွာသည္။ တစ္ေန႔တာလုပ္ငန္း ၿပီးစီးသည္ႏွင့္ မိမိတုိ႔မည္သုိ႔အသက္ေမြးရမည္ကုိ မစဥ္းစားဝံ့ သေလာက္ ျဖစ္ရေလသည္။ အေၾကာင္းမွာ အစာအနည္းငယ္သာ ရွိေသာေၾကာင့္ ပင္တည္း။

             တစ္ေန႔ေသာအခါ ေနာက္ဆုံးေသာအစာကုိ စားေသာက္ရေလသည္။ ေန႔လည္စာအတြက္ မုန္႔အၾကြင္းအက်န္ အစအနေလး မ်ားကုိ စားသုံးၿပီးေသာ္၊ ေပါင္မုန္႔ဂ်ိဳ းကေလးမ်ားပင္ မက်န္ေတာ့ေပ။ အဖြား ျဖစ္သူမွာ အလြန္ဝမ္းနည္းမိေလသည္။ ေနာက္ဆုံး ကေလးငယ္မ်ားကုိ ေခၚ၍မိမိတုိ႔ ရင္ဆုိင္ေန ရေသာ ေဘးဒုကၡကုိ ေျပာျပေလသည္။ ထုိေနာက္တြင္ကား ဒူးေထာက္လ်က္ ဆုေတာင္း ၾက၏။ ဘုရား သခင္ မကယ္မ ပါလွ်င္ မိမိတုိ႔သည္လည္း အျခားသူမ်ားကဲ့သုိ႔ပင္ အစာငတ္မြတ္၍ ေသရေတာ့ မည္ကုိ သိၾကေလသည္။

ေဂသေရွမန္ဥယ်ာဥ္အား သတိရျခင္း

              ေဂသေရွမန္အေၾကာင္းကုိ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကုိ ကၽြန္ေတာ့္ဘုိေလး (ဦးထြန္းျမတ္/ေဒါက္တာ ထြန္းျမတ္ေအး) ေရးခဲ့ဖူးပါသည္။ “ေဂသေရွမန္ဥယ်ာဥ္ အေၾကာင္း ေအာက္ေမ့ေသာအခါ ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ သက္ ဆုိင္ျခင္းရွိပါ” ........ တဲ့။ “ေခၽြးေသြးေတြနဲ႕ လူးေနတဲ့ေက်ာက္မ်ားကုိ သူ႔အတြက္ သရဖူ ျဖစ္ေစလုိ႔တဲ့....။” ညႊန္႔လုိက္တဲ့ အေရးအသားေလး.......။

              ဟုတ္ပါသည္။  ေဂသေရွမန္    ဥယ်ာဥ္ ဆုိသည္မွာ လူတုိင္းႏွင့္ (အထူးသျဖင့္....... ယုံၾကည္သူ တုိင္းႏွင့္) သက္ဆုိင္ပါသည္။

              ကုိယ္ေတာ္ရွင္ဆုေတာင္းစဥ္ က်ခဲ့သည့္ ေခၽြးေသြးေတြေပလူးခဲ့သည့္ ေက်ာက္ခဲမ်ား..... တန္ဖုိး ႀကီးလုိက္မယ့္ ျဖစ္ျခင္း၊   တန္ဖုိးႀကီးလုိက္ေလျခင္း ပါပဲ။  အဲဒီ ေက်ာက္တုံးမ်ားကုိ   ပန္းတိမ္ဆရာနဲ႕အပ္ၿပီး သရဖူေလးလုပ္ကာ   ဦးေခါင္းမွာ     ေဆာင္းထားလုိက္ခ်င္တယ္တဲ့.........။ ကၽြန္ေတာ့္ဘုိးေလး မေကာင္း လား။  ေရးဖြဲ႔ထားတာ ကဗ်ာမဆန္ဘူးလား။  အဲဒီ သရဖူေလးမ်ားရွိရင္ ....... မေဆာင္းခ်င္ဘူးလား။

             အဲဒီဥယ်ာဥ္ေတာ္ ထဲမွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမွ်ေတြ သည္တကယ့္ျဖစ္ရပ္မွန္ သမုိင္းေၾကာင္းမ်ား၊ အျဖစ္ အပ်က္မ်ား ျဖစ္သည္။   စိတ္၀င္စားဖြယ္လည္း ျဖစ္သည္။   သင္ခန္းစာယူစရာ လည္း ရွိေပသည္။ ဒီဥယ်ာဥ္ေလး ကလွမွလွျဖစ္ပါ၏။ ဖတ္မိသမွ်ေလး ေရးပါရေစ။

              ေဂသေရွမန္ဥယ်ာဥ္သည္ ေယရုရွလင္ၿမိဳ႕ရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ အျပင္နားမွာရွိပါတယ္။ သံလြင္ေတာင္ ရဲ႕ ေျခရင္း ဆင္ေျခေလွ်ာ ေတာင္ေစာင္းေလး မွာျဖစ္ပါတယ္။ သိသမွ် ေျပာရရင္ ယခုေျပာ ေနတဲ့ ဥယ်ာဥ္ဆုိတာ ေယရုရွလင္ၿမိဳ႕ကေန ေယရိေခါၿမိဳ႕ကုိ သြားတဲ့လမ္းေၾကာင္း (ေျမပုံထဲ ၾကည့္ရတာ အေရွ႕ေျမာက္ ယြန္းယြန္းဗ်) ေပၚမွာရွိတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႕ ရင္းႏွီးတဲ့ ဗက္ဖာေဂရြာ၊ ေဗသနိရြာ၊ ေကျဒဳန္းေခ်ာင္း..... ဆုိတာ ေတြလည္း အဲဒီ၀န္းက်င္ မွာပဲ ရွိေနေလရဲ႕။

           အဲဒီေနရာေလးကုိ သခင္ေယ႐ႈက ကုိယ္ေတာ္တုိင္ေသာ္၎၊ သူ႔တပည့္မ်ား ႏွင့္ေသာ္၎၊ မၾကာ ခဏဆုိသလုိ ဆုေတာင္းဖုိ႔ သြားေရာက္တတ္ပါတယ္။ ဒီဥယ်ာဥ္ထဲမွာ အားလုံးသိၾကတဲ့အတုိင္း ေယရႈကုိ အပ္ႏွံ ခဲ့ၾက ပါတယ္။  ေဂသေရွမန္ ဆုိတာ ဘယ္လုိပုံစံ မ်ိဳးလဲ။ လုိက္ရွာၾကည့္ ၿပီး  ေလ့လာေ တာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ လွပတာပဲ။ 

            သက္တမ္းရင့္ သံလြင္ပင္ေတြ၊ လွလုိက္တာဗ်ာ......။ သခင္ေယရႈ ဒူးေထာက္ဆုေတာင္း တဲ့အခါ ေက်ာက္တုံး ဒီေနရာပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

             ေျပာျပခ်င္တာက ............ ဒီလုိပါ။

            သခင္ေယရႈက တပည့္ေတာ္ေတြနဲ႕ ေနာက္ဆုံး ညစာစားၿပီးတဲ့အခါ ယုဒရွကာယုတ္ကုိ “မင္းလုပ္ စရာရွိတာ သြားလုပ္ကြာ.......။” လုိ႔ေျပာပါတယ္။ အေျပာၾကီးလွတဲ့ ေပတရုကုိလည္း “ၾကက္မတြန္မီ မင္းငါ့ ကုိ သုံးႀကိမ္ ျငင္းလိမ့္မယ္....။” လုိ႔ ရွင္းရွင္းေျပာလုိက္တယ္။ 

            အဲဒီေနာက္ ေပတရုရယ္ ေဇေဗဒဲရဲ႕သား ေတြျဖစ္ၾကတဲ့ ယာကုပ္နဲ႔ ေယာဟန္တုိ႔ကုိ ေခၚၿပီး သံလြင္ ေျခရင္းမွာရွိတဲ့ ေဂသေရွမန္ ဥယ်ာဥ္ကုိ သြားၾကပါတယ္။

ဘယ္သူသားကုိ ယူမလဲ

             တစ္ခါက...... ရွားပါးတဲ့ အႏုပညာလက္ရာေတြကုိ စုေဆာင္းရတာ ၀ါသနာပါတဲ့ သူေဌးႀကီး သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူတုိ႔ဟာ ေရွးဘုရင္မ်ားလက္ထက္မွ အဂၤလိပ္ေခတ္အထိ နာမည္ႀကီး အႏုပညာ လက္ရာမ်ားကုိ စုေဆာင္းခဲ့ၾကတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ သူတုိ႔ သားအဖႏွစ္ေယာက္ အတူထုိင္ၿပီး အံ့ၾသဖြယ္ရာ အႏုပညာလက္ရာမ်ားကုိ ၾကည့္ရႈခံစား ၾကတယ္။

               ဂ်ပန္ ေတာ္လွန္ေရးကာလမွာေတာ့ သားျဖစ္သူဟာ စစ္ပြဲထဲ ၀င္ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ အလြန္သတၱိရွိၿပီး အျခားစစ္သားမ်ားကုိ ကယ္ဆယ္ရင္း က်ဆုံး သြားခဲ့ပါတယ္။ သူေဌးႀကီးဟာ သူရဲ႕ တစ္ဦး တည္းေသာ သားအတြက္ အေတာ္ေလး စိတ္ထိခုိက္ ခံစားခဲ့ရတယ္။

               လအတန္ၾကာၿပီး ခရစ္စမတ္ အခ်ိန္မတုိင္ခင္ သူေဌးႀကီးဟာ အိမ္တံခါးေခါက္သံ ၾကားလုိက္ရတယ္။ တံခါးေရွ႕မွာ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ အိတ္ႀကီးတစ္လုံး လက္မွာကုိင္ထားၿပီး ရပ္ေန ပါတယ္။ လူငယ္ေလးက.... “ဦးေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ သိမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဦးေလးသား အသက္ေပး ကယ္တင္ခဲ့လုိ႔ အသက္ရွင္ခဲ့ရတဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါ။ အဲဒီေန႔က သူဟာ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ ကုိ ကယ္တင္ခဲ့ပါတယ္။ သူေသဆုံး ခဲ့တာကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေဘးကင္းရာေနရာကုိ တြဲေခၚသြား ခ်ိန္မွာ သူ႔ႏွလုံးသား တည့္တည့္ေနရာ ကုိက်ည္ဆံထိမွန္ ေသဆုံးခဲ့ရတာပါ။ သူမေသဆုံးခင္ မၾကာခဏ ဆုိသလုိ ဦးေလးအေၾကာင္းနဲ႕ အႏုပညာခ်စ္ျမတ္ႏုိးတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာျပေလ့ရွိတယ္။” ဟုဆုိကာ လက္ထဲ က အထုတ္ႀကီးကုိ ေအာက္ခ်လုိက္ ပါတယ္။

               “ ဒီအိတ္ထဲက ပန္းခ်ီေတြဟာ ........ ဦးေလးအတြက္ မျဖစ္စေလာက္ေလးျဖစ္မယ္ ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ပန္းခ်ီဆြဲေတာ္သူ တစ္ေယာက္မဟုတ္ေပမဲ့  ကၽြန္ေတာ့္ ပန္းခ်ီကား ေတြကုိ ဦးေလးသားက လုိခ်င္လိမ့္မယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္” ။ ထုိအိတ္ကုိ ဖြင့္လုိက္တဲ့ အခ်ိန္ ထုိလူငယ္ေလးဆြဲထားေသာ သူ႔သား၏ ပုံတူပန္းခ်ီကားကုိ သူေဌးႀကီး ေတြ႕လုိက္ရသည္။ ပန္းခ်ီကား ထဲမွာ သူ႔သားရဲ႕ စစ္သားပုံရိပ္မ်ားဟာ စူးရွစြာစုိက္ၾကည့္ၿပီး သူေဌးႀကီး၏ မ်က္၀န္းထဲတြင္ မ်က္ရည္မ်ား ျပည့္လွ်ံလာပါတယ္။ သူေဌးႀကီးကလည္း ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာၾကားၿပီး ထုိပန္းခ်ီကား အတြက္ အခေၾကးေငြေပးရန္ ထုိလူငယ္အားေျပာေသာအခါ .......။

                “ ဦးေလးရဲ႕သား ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ကယ္ေပးႏုိင္ခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကုိ သူ႔အတြက္ ဘာမွမလုပ္ ႏုိင္ေသးဘူး။ ဒီပန္းခ်ီကားေလး ကုိေတာ့ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ယူထားေပးပါဗ်ာ” ထုိလူငယ္ဆုိ၏။ ဒီလုိနဲ႕ သူေဌးႀကီးဟာ သူ႔သားပုံတူအား အျခားတန္ဖုိးႀကီး ပန္းခ်ီကားမ်ားနဲ႕အတူ ခ်ိပ္ဆြဲ လုိက္ၿပီး ဧည့္သည္မ်ားလာသည့္အခါ သူစုေဆာင္းထားေသာ နာမည္ႀကီး ပန္းခ်ီကားမ်ားအား မျပမီ သူ႔သား ပုံတူအား ဦးစြာျပသေလ့ရွိတယ္။

ထူးဆန္းေသာလက္စြပ္

                         တစ္ခါေသာ္အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးသည္ပညာရွိ       သုခမိန္တစ္ပါးထံခ်ဥ္းကပ္၍  ေမးခြန္းတစ္ခု
ကိုေမးေလသည္။   သူမ၏ေမးခြန္းမွာ  “ဘယ္ဘာသာတရားက   အစစ္အမွန္အျဖစ္ဆုံးလဲ”  ဟူ၏။   သုခမိန္
ႀကီးကလည္း   ေမးခြန္းကုိတုိက္ရုိက္မေျဖဘဲ           သြယ္၀ုိက္၍   “တစ္ခါတုန္းက  ထူးဆန္းတဲ့လက္စြပ္တစ္
ကြင္းကုိပုိင္ဆုိင္ထားတဲ့  သူေဌးတစ္ဦးရွိတယ္။         အဲဒီလက္စြပ္ကုိစြပ္လုိက္တုိင္း   ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာေတြ၊
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ၊   ေပးကမ္းလွဴဒန္းျခင္းေတြဟာ   စြပ္လုိက္တဲ့သူအေပၚမွာ     ျဖစ္ေပၚေစတယ္တဲ့။  အဲဒီ
သူေဌးႀကီးေသခါနီးေရာဂါနဲ႔       အိပ္ယာထဲလဲေနတဲ့အခါမွာ    သားသုံးေယာက္စလုံးက  တုိးတုိးတိတ္တိတ္
(တစ္ေယာက္ေတာင္းတာကုိ   တစ္ေယာက္မသိေအာင္)      အဲဒီလက္စြပ္ကုိ   ေတာင္းၾကတယ္တဲ့။  သူေဌး
ႀကီးကလည္း   သားသုံးေယာက္စလုံးကုိ   ေပးဖုိ႔ကတိေပးလုိက္တယ္။
                         ၿပီးတဲ့အခါ  သူတုိ႔တိုင္း ျပည္မွာရွိတဲ့နာမည္ႀကီး           ကၽြမ္းက်င္တဲ့ပန္းထိမ္ဆရာကုိေခၚၿပီး
အဲဒီလက္စြပ္နဲ႕ခၽြတ္စြပ္တူတဲ့   လက္စြပ္ႏွစ္ကြင္းကုိ         သူေဌးႀကီးက  လုပ္ခုိင္းတယ္။  ပန္းထိမ္ဆရာလုပ္
ၿပီးသြားတဲ့အခါ  သူေဌးႀကီးက         သားသုံးေယာက္ကုိတစ္ေယာက္တစ္ကြင္းစီေပးလုိက္တယ္။  ဒါေပမယ့္
ဆင္တူလုပ္ထားတဲ့ႏွစ္ကြင္းအေၾကာင္းကုိ  မေျပာဘူးကြဲ႕”
                        “သားသုံးေယာက္စလုံးက            လက္စြပ္တစ္ကြင္းစီရလုိ႔  အံ့ၾသၾကတယ္။  ဘယ္သူ႔ဆီက
လက္စြပ္ဟာ        အစစ္အမွန္ျဖစ္မလဲဆုိတာသိရေအာင္   ကၽြမ္းက်င္သူေတြကုိေမးၾကတယ္။  ကၽြမ္းက်င္သူ
ကလည္း   အားလုံးဟာအတူတူပဲ။          မင္းတုိ႔ရဲ႕အသက္တာမွာ  ေပၚလာမယ့္သက္ေသေတြကုိၾကည့္ၿပီးမွ
ဘယ္လက္စြပ္ဟာ   ထူးဆန္းတဲ့လက္စြပ္ျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ   ဆုံးျဖတ္ရမယ္လုိ႔  ကၽြမ္းက်င္သူကေျပာလုိက္
တယ္။”

အာၿဗံဟံ၏ဧည့္၀တ္ေက်ပြန္ျခင္း

(Abramham's hospitality)

                             အာၿဗံဟံႏွင့္စာရာတဲကေလးသည္      ဧည့္သည္အာဂႏၱဳမ်ားအတြက္  အၿမဲဖြင့္ထားေသာ
ေနရာေလးတစ္ခုျဖစ္သည္။  ဧည့္သည္မ်ားအားဧည့္၀တ္ျပဳရျခင္းသည္      ဘုရားသခင္၏ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာ
ႏွင့္ဆုေက်းဇူးတစ္ခုျဖစ္သည္ဟု  ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးစလုံးက  သိရွိလက္ခံထားၾကသည္။
                           တစ္ေန႔ေသာ္အဘုိးအုိႀကီးတစ္ဦးအား   အိမ္သုိ႔ေခၚလာသည္။       ညစာအတူစားေသာက္
ကာေကာင္းမြန္စြာ  ဧည့္၀တ္ျပဳေလ၏။           ဧည့္သည္အဘုိးအုိက  သူ႔အားထုိသုိ႔ဧည့္၀တ္ျပဳသည့္အတြက္
အလြန္ေက်းဇူးတင္ကာ  ေက်းဇူးတင္စကားဆုိ၏။            အာၿဗံဟံကလည္း  သူ႔အားေက်းဇူးတင္ဖုိ႔မလုိအပ္
ေၾကာင္း  ႏွင့္သူကုိယ္တုိင္ပင္သူ႔အား        ဧည့္သည္အာဂႏၱဳမ်ားအားဧည့္၀တ္ျပဳႏုိင္ရန္   ေကာင္းခ်ီးေပးထား
ေသာ  ဖန္ဆင္းရွင္ဘုရားသခင္ကုိ   ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာျပေလသည္။
                          ထုိအခါအဘုိးအုိကလည္း “ကၽြႏု္ပ္လည္း  ကၽြႏု္ပ္ရဲ႕         ဘုရားကုိေက်းဇူးတင္ပါတယ္” ဟု
ဆုိကာ   သူ႔အိပ္ထဲကသစ္သားရုပ္ထုေလးတစ္ခုကုိ   ၾကမ္းျပင္ေပၚသုိ႔ခ်ထားလုိ္က္သည္။         ၿပီးလွ်င္ဆက္
၍ “ဤဘုရားဟာ  ကၽြႏု္ပ္ကုိယေန႔တုိင္ေအာင္           ေစာင့္ေရွာက္ၿပီးေကၽြးေမြး၊  ကူညီမစေနတဲ့ဘုရား   ျဖစ္
တယ္”   ဟု  အာၿဗံဟံအားေျပာျပေလသည္။

ဖန္ဆင္းျခင္း၏သရဖူ

(The Crown of Creation)
                         ဘုရားသခင္သည္ဖန္ဆင္းျခင္းလုပ္ငန္းမ်ားကုိလုပ္ေဆာင္၍        ျပီးစီးခါနီးတြင္  စြမ္းအားရွိ
၍ဥာဏ္ပညာရွိေသာ   လူသတၱ၀ါကုိဖန္ဆင္းရန္  စီစဥ္ေလေတာ့သည္။      ထုိလူသတၱ၀ါသည္  ဘုရားသခင္
၏သ႑ာန္ေတာ္ႏွင့္   တူေသာတစ္ခုတည္းေသာ          ဖန္ဆင္းခံသတၱ၀ါအျဖစ္  ဖန္ဆင္းရန္ျဖစ္ေလသည္။
ထုိလူအား  က်ိဳးေၾကာင္းဆင္ျခင္းႏုိင္ေသာဥာဏ္ပညာ၊          ေတြးေခၚသိျမင္ႏုိင္ေသာအစြမ္းႏွင့္  ထက္ျမက္
ေသာစြမ္းေဆာင္ရည္  တုိ႕ကုိလည္းေပးမည္ဟု ေၾကျငာေလသည္။
                      ထုိအခါ  “အမွန္တရား”   က  ဘုရားသခင္ထံေတာ္သုိ႔ခ်ဥ္းကပ္ကာ           တုိးလွ်ိဳးေတာင္းပန္
လ်က္  “အုိ.....ဘုရားသခင္ဤကဲ့သုိ႔   ဥာဏ္ပညာႏွင့္ျပည့္စုံေသာ          သတၱ၀ါကုိဖန္ဆင္းျခင္းေၾကာင့္ ဤ
သတၱ၀ါသည္  လိမ္ညာျခင္းအတတ္ႏွင့္   ျပည့္စုံလာကာ      ကၽြႏု္ပ္တုိ႔၏ကမၻာသည္   လိမ္ညာလွည့္ဖ်ားျခင္း
ႏွင့္ျပည့္ႏွက္သြားပါလိမ့္မည္”  ဟုဆုိ၏။
                      ထုိေနာက္ “ၿငိမ္းခ်မ္းေရး”   ကလည္း  ခ်ဥ္းကပ္၍          “အုိအဖဘုရား   ကၽြႏု္ပ္ေတာင္းပန္လုိ
ပါ၏။  ကုိယ္ေတာ္၏ဖန္ဆင္းထားၿပီးေသာ             လွပေသာကမၻာႀကီးကုိအေႏွာက္အယွက္ေပးမည့္  ဤအ
ေတြးအေခၚဥာဏ္ရွိေသာ  လူသတၱ၀ါကုိမဖန္ဆင္းပါႏွင့္။           ဤလူသတၱ၀ါသည္   ကလဲ့စားေခ်တတ္ျခင္း
အားျဖင့္  စစ္ကုိဖန္တီးမည္ကုိ  စုိးရိမ္ပါသည္”   ဟုေတာင္းေလွ်ာက္ေလသည္။

လြတ္ေျမာက္သူ

ရုိးရာထူး

“ငါအသက္ရွင္ျခင္းအရာမွာ  ခရစ္ေတာ္ျဖစ္၏။  ေသလွ်င္မူကား  သာ၍အက်ိဳးရွိ၏”

                                                                                       ဖိလိပၸိ (၁း၂၁)

                    မွတ္တမ္းတစ္ခုမွာ  ျဖစ္ရပ္ဆန္းတစ္ခုကုိ           မွတ္တမ္းတင္ထားပါတယ္။   အသက္(၉၁)ႏွစ္

အရြယ္   မာတင္ဒါတန္  ဆုိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ  ေထာင္ဒဏ္ (၆၃)ႏွစ္   က်ခံၿပီး ကြယ္လြန္သြားပါတယ္။  ထူးဆန္း

တာက  ေနာက္ဆုံးအႏွစ္(၃၀)ကုိ   မိမိသေဘာနဲ႕  အက်ဥ္းသားတစ္ဦးအျဖစ္   ေနထုိင္သြားျခင္းပါပဲ။

အျပစ္ဒဏ္ေစ့လုိ႔  ေထာင္ကထြက္ရေတာ့ ......။

            “ ေလာကႀကီးက  အရမ္းေျပာင္းလဲကုန္ပါၿပီဗ်ာ။”  တဲ့

                   သူဟာလုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦးကုိ    သတ္ခဲ့တဲ့အတြက္    ေထာင္ဒဏ္အႏွစ္(၃၀) က်ခံရပါတယ္။ ျပစ္

ဒဏ္ေစ့လုိ႔  ေထာင္ကလြတ္လာၿပီး   အျပင္ကုိေရာက္သြားေတာ့  အလြန္အံ့ၾသ  တုန္လွဳပ္သြားပါတယ္။လမ္း

ေပၚမွာကားေတြက  အရွိန္ျပင္းျပင္း  ေမာင္းႏွင္ေနၿပီး       အေဆာက္အဦးသစ္ေတြ  ေနထုိင္မႈပုံစံသစ္ေတြက

အလြန္   ေျပာင္းလဲေနတာကုိ  ေတြ႕ရတယ္။        သူေထာင္က်စဥ္တုန္းက  လွည္းေခတ္သာရွိၿပီး  လူေတြက

ေႏွးေကြးစြာ  လွဳပ္ရွားသြားလာေနၾကတုန္းပါ။

                 အခုသူ႔မွာ   မိသားစု၊  အလုပ္အကုိင္၊  ၀င္ေငြ၊  အိမ္၊  အသိမိတ္ေဆြ၊....     ဘာဆုိဘာမွမရွိေတာ့။

ေနာက္ဆုံးအက်ဥ္းေထာင္မွာပဲ  ေနသြာဖို႔ဆုံးျဖတ္လုိက္ေတာ့တယ္။       အက်ဥ္းေထာင္  ယာခင္းမွာပဲ  ေသ

တဲ့အထိ  အလုပ္လုပ္သြားခဲ့ပါတယ္။         အက်ဥ္းသားဘ၀ကုိ        ကုိယ္တုိင္ေရြးခ်ယ္ခဲ့သူတစ္ဦးရဲ႕အျဖစ္

အပ်က္ပါ။

ကုိယ္ပုိင္စည္းမ်ဥ္း

                    အီဂ်စ္ႏုိင္ငံ၊  သီေဗယမ္ဒ္သဲကႏၱာရထဲမွာ  “ ၀ါဒီနာထရမ္း”  ဟာသဲကႏၱာရရဲ႕  အလယ္ဗဟုိမွာ
ရွိေနပါတယ္။  ေရနဲ႕အသက္ရွင္ရပ္တည္ႏုိင္စြမ္းတုိ႔ဟာ       မုိင္ေပါင္းမ်ားစြာေ၀းကြာေနပါတယ္။       အဲဒီမွာ
မက္မြန္ပင္တစ္ပင္ရွိေနပါတယ္။  ဟုတ္တယ္။       အဲဒီမွာမက္မြန္ပင္တစ္ပင္ရွိေနပါတယ္။    ခင္ဗ်ားစဥ္းစား
ၾကည့္ပါ။  ဒီအပင္ဟာ  သဲကႏၱာရအလယ္မွာ  ကုိယ္ပုိင္စည္းမ်ဥ္းမွ  ေပၚထြက္လာတဲ့       အေျဖရလဒ္တစ္ခု
ျဖစ္ေနပါတယ္။
                 ေအဒီ ၃၄၆မွာ  အက္ဘာအမြိဳင္း  လုိ႔ေခၚတဲ့  ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးဟာ    အဲဒီသဲကႏၱာရအလယ္
မွာရွိေနပါတယ္။  သူ႔တစ္ပည့္တစ္ေယာက္နဲကအတူ ဆုေတာင္း၀တ္ျပဳေနပါတယ္။     အက္ဘာအမြိဳင္းဟာ
သူ႔တပည့္ကုိ  ကုိယ္ပုိင္စည္းမ်ဥ္းက်င့္သုံးတဲ့  သစ္သီး၀လံအေၾကာင္းေတြကုိ  ပုိ႔ခ်ေပးေနပါတယ္။     သူသင္
ၾကားေပးတဲ့  ကုိယ္ပုိင္စည္းမ်ဥ္းအေၾကာင္းကုိ       သူ႔တပည့္နားလည္သေဘာေပါက္ျခင္းမရွိပါဘူး။    သူ႔အ
တြက္သိပ္ကုိခက္ခဲေနပါတယ္။     ဒါေၾကာင့္ဘုန္းေတာ္ႀကီးဟာ  သူ႔တုတ္ကုိေကာက္ယူလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီ
တုတ္ဟာ  မက္မြန္ပင္ရဲ႕အကုိင္းအခက္တစ္ခုပါပဲ။  ေနာက္ဒီတုတ္ကုိသဲထဲထုိးထည့္လုိက္ပါတယ္။
            ၿပီးေတာ့သူ႔တပည့္  ဂၽြန္ကုိေျပာလုိက္ပါတယ္။           ဒီတုတ္ကုိေရေလာင္းစမ္းကြာ။     ဒီတုတ္ကေန
အသီးသီးလာတဲ့အထိေရေလာင္းစမ္းကြာ။       ငါဆုိလုိတာ    မင္းသေဘာေပါက္တယ္        မဟုတ္လားလုိ႕
သူ႔တပည့္ဂၽြန္ကုိေမးလုိက္ပါတယ္။

ခင္ဗ်ားဟာတုံ႔ျပန္သူလား ဒါမွမဟုတ္ ေျဖၾကားသူလား

                    ကၽြန္ေတာ္ဆုိလ ုိတာကုိရွင္းျပပါရေစ။  ကၽြန္ေတာ္ဟာအေတြးနက္နက္ထဲ  နစ္ေမ်ာရင္း စာအုပ္
တစ္အုပ္ကုိထုိင္ေရးေနခဲ့တယ္။      အဲဒီအခ်ိန္မွာ တယ္လီဖုန္းဘဲလ္ျမည္သံ  ေပၚထြက္လာလုိ႔  မဆုိင္းမတြပဲ
လူသားဆန္တဲ့  တုံ႕ျပန္မႈတစ္ခုက          “ အေရးထဲမွာကြာ။  ဒီမွာ အလုပ္ၿပီးေအာင္လုပ္ေနတုန္းမွာ”  ဆုိၿပီး
 ေရရြတ္ရြတ္တဲ့စကားသံပဲ။       ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳးစားပမ္းစားေတြးေတာေနခ်ိန္မွာ  အေႏွာက္အယွက္ ေပးလာ
တာမႀကိဳက္ေၾကာင္းကုိ  ျပင္ပေလာကတစ္ခုလုံးက သေဘာမေပါက္ၾကဘူးလား။    ကၽြန္ေတာ္စိတ္မဆုိးရင္
ေတာင္  မထုံတက္ေတးေျဖၾကားမႈ ျပဳဖုိ႔ေသခ်ာေနပါၿပီ။      ကၽြန္ေတာ္တယ္လီဖုန္းေကာက္ကုိင္ၿပီး ေျဖၾကား
လုိက္ပါတယ္။ အဲဒီအခါ  တစ္ဖက္ကတယ္လီဖုန္းေပၚက  လူဟာၾကင္နာသိမ္ေမြ႕တတ္သူမွန္း     ကၽြန္ေတာ္
သိလုိက္ရတယ္။  အလြန္ကူညီတတ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။         ကၽြန္ေတာ္သူနဲ႕စကားေျပာေနတဲတစ္
ေလွ်ာက္  ၾကည္ႏူးသြားရတယ္။  တယ္လီဖုန္းမဆက္ခင္ကထက္  ပုိၿပီးျမင့္မားတဲ့သတိ၊  အသိေတြနဲ႕စာေရး
စားပြဲကုိ  ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာခဲ့တယ္။
                    ကၽြန္ေတာ္ဘာေၾကာင့္  တယ္လီဖုန္းေခၚသံအခ်ိဳ႕ကုိ      ဒီလုိအျပဳအမူနဲ႕     တုံ႕ျပန္မိတာပါလဲ။
သုိ႔ေသာ္  တစ္ဖက္တယ္လီဖုန္းေျပာသူကကၽြန္ေတာ္ရဲ႕မာေက်ာတဲ့ေလသံအတုိင္း  ျပန္လည္မတုံ႕ျပန္ခဲ့ဘူး။
ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႕ေျဖၾကားေျပာဆုိခဲ့တယ္။  သူ႔ေျဖၾကားေျပာဆုိမႈက        ကၽြန္ေတာ္ဆီကလုိ    တုံ႕ျပန္
ေျပာဆုိမႈမ်ိဳးမဟုတ္တဲ့အတြက္  ေျဖဆုိျပန္ၾကားျခင္းေတြထြက္လာေစခဲ့တယ္။     ဒီေတာ့ျဖစ္သြားတဲ့ျခားနား
ခ်က္ကုိ  ခင္ဗ်ားသတိျပဳမိပါသလား။  ခင္ဗ်ားဘ၀ထဲမွာ     ေျဖၾကားေျပာဆုိမႈနဲ႕  တု႔ံျပန္မႈရဲ႕ကူးစက္တတ္တဲ့
သဘာ၀ကုိ  သိပါသလား။

ႏြားတင္ကုပ္ထဲကလက္ေဆာင္

                       အေမရိကန္ႏုိင္ငံ၊ ေက်းလက္ေဒသမွာေနထုိင္ၾကတဲ့  အာဒံနဲ႕ေမရီဇနီးေမာင္ႏွံတုိ႔ဟာ လယ္
သမားမ်ားျဖစ္ၾကပါတယ္။  လယ္သမားမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့အတြက္သီးႏွံစုိက္ပ်ိဳးျခင္းအျပင္ ႏုိ႕စားႏြားမမ်ားေမြး
ကာ ႏြားႏုိ႕မ်ားေရာင္းခ်ၾကသည္။  သူတုိ႔မွာ သားႀကီးေရာ္ဘင္နွင့္သမီးအႀကီးတစ္ဦး၊သားငယ္ေလးတစ္ဦး
တုိ႔ရွိပါတယ္။
                    ေရာ္ဘင္ဟာအသက္(၁၄)ႏွစ္ေက်ာ္လာေတာ့  မိဘမ်ားကုိကူညီလာႏုိင္တယ္။  အထူးသျဖင့္
မနက္ေစာေစာ  ဖခင္နွင့္အတူႏြားႏုိ႕ညစ္တတ္ေနၿပီ။  သူတုိ႔ဟာႏြားႏုိ႕ညစ္စက္ကေလးတစ္လုံးရွိတယ္။
သုိ႔ေသာ္  မနက္မုိးလင္း(၄)နာရီထုိးရင္  ဖခင္ကသူ႕ကုိေခၚနုိးၿပီး  ႏြားႏုိ႕ညစ္ၾကတယ္။  ေရာ္ဘင္လည္းအိပ္
ခ်င္မူးတူးနဲ႕ထၿပီးကူညီရပါတယ္။   ဒါေပမဲ့ေစာလုိက္တာ။  အိပ္ေရးမ၀ေသးဘူးလုိ႔  တစ္ခါမွဖခင္ကုိမေျပာ
ဖူးခဲ့ပါဘူး။ 

ခရစ္စမတ္၀ိညာဥ္

ခရစ္စမတ္၀ိညာဥ္

(မရမ္ခြန္ဆုိင္း)

သုိ႔
                ေရတပ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေဒးဗစ္အယ္(လ္)အမ္စီေဒၚနယ္
                ေရတပ္ဌာနခ်ဳပ္
                ၀ါရွင္တန္ဒီစီ
ေလးစားရပါေသာေရတပ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ဗ်ား
                အခုေရးလုိက္ေသာစာဟာ  ေနာက္က်တဲ့စာျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။  ဒါေပမယ့္ဒီစာဟာ  ဗုိလ္
ခ်ဳပ္ႀကီးအတြက္  အေရးပါတဲ့စာ  ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္လုိ႔ယူဆတာေၾကာင့္       ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေရးသား  လုိက္
ျခင္းျဖစ္တယ္။  လူတစ္ဆယ့္ရွစ္ဦးဟာလည္းဒီစာကုိ  ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးဆီ  ေပးပုိ႔ဖုိ႔ရန္  ဆႏၵရွိေနပါတယ္။
               ၿပီးခဲ့တဲ့ခရစ္စမတ္ကာလမွာ   ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးနဲ႔သားသုံးေယာက္ဟာ  ျပင္သစ္ျပည္မွာရွိေနပါတယ္။
ကၽြန္တာ္တုိ႔ဟာၿမိဳ႕ေတာ္ပဲရစ္ကေန  ႏုိက္ၿမိဳ႕သုိ႔ ခရီးဆက္ၾကပါတယ္။     (၅)ရက္တာခရီးဟာ  စိတ္ညစ္ညဴး
မွဳေတြနဲ႕ျပည့္ႏွက္ေနပါတယ္။          ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တည္းခုိတဲ့  တည္းခုိခန္းဟာလည္း     အခန္းမေလာက္တဲ့
အတြက္  က်ပ္က်ပ္တည္းတည္း  တည္းခုိၾကရပါတယ္။       ကၽြန္ေတာ္တုိ႔  ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ေတြကုိတင္
ေဆာင္လာတဲ့ကားဟာလည္း  မၿမဲတမ္းပ်က္ေနတဲ့အတြက္  လူက်ပ္တဲ့ကားမွာပဲ       အခ်ိန္ျပည့္နီးပါး ပိတ္မိ
ေနပါတယ္။   ခရစ္စမတ္ေန႕မွာကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ  ႏုိက္ၿမိဳ႕ကဟုိတယ္မွာ        စာရင္းသြင္းႏုိင္ခဲ့ပါၿပီ။  ဒါေပမဲ့
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ႏွလုံးသားမွာေတာ့  ခရစ္စမတ္ရဲံ႕၀ိညာဥ္နဲ႕အႏွစ္သာရ  ေတြဟာေပ်ာက္ဆုံး  ေနပါတယ္။
             ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အျပင္ထြက္ညစာစားဖုိ႔ထြက္လာေတာ့     မုိးရြာလာၿပီးခ်မ္းစိမ့္ေနပါတယ္။    လမ္းတစ္
ေလွ်ာက္လုံးခရစ္စမတ္အထိမ္းအမွတ္အလွတန္ဆာဆင္သထားတာေတြ႕ရပါတယ္။   ဒါေပမယ့္  ကၽြန္ေတာ္
တုိ႔ႏွလုံးသားေတြကေတာ့  ရာသီဥတုနဲ႕အတူေအးစက္ေနပါတယ္။

ခ်စ္ျခင္းစတင္ျဖစ္တည္ရာ

ခ်စ္ျခင္းစတင္ျဖစ္တည္ရာ

( ရုိးရာထူး )

“ ဘုရားသခင္သည္    ငါတုိ႔ကုိ   ေရွ႕ဦးစြာ   ခ်စ္ေတာ္မူေသာေၾကာင့္   ငါတုိ႔သည္

    ဘုရားသခင္ကုိ   ခ်စ္ၾက၏ ”      (၁ ေယာ   ၄း၁၉)

            လူေတြဟာ  .............
            ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔    ရွင္သန္ၾကတယ္။       ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေၾကာင့္အသက္ရွင္ေနတယ္ဆုိရင္   ကဗ်ာ
ဆန္ဆန္ေျပာေနတာျဖစ္တယ္လုိ႔    ထင္မလားပဲ။
            တစ္ခါေတာ့ ............
            ဖရက္ဒရစ္ဘုရင္ႀကီးက   ေလ့လာစမ္းသပ္မွဳ  တစ္ခုလုပ္ခဲ့တယ္     ။  ဘာသာစကားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့    ေလ့လာမွဳတစ္ခုပါ။  သူက  ဘာသာစကား  ေလး၊ငါး     မ်ိဳးေလာက္ကုိ    ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္
ေျပဆုိတတ္တယ္ေလ။
             သူက   လူဟာေမြးကတည္းက    စကားသင္ေပးစရာမလုိဘဲ     အခ်ိန္တန္အရြယ္ေရာက္ရင္  အလုိ
လုိ   ေျပာတတ္လာလိမ့္မယ္လုိ႔    ယူဆတယ္။    ဒီလုိေျပာလာတဲ့စကားကသာ           အစစ္အမွန္  ဘာသာ
စကားလုိ႔  ယုံၾကည္ပါတယ္။
           သူ႔ရဲ႕ေလ့လာမွဳအတြက္     ေမြးကင္းစ  ကေလးငယ္ေတြကုိ          မိခင္ထံမွယူၿပီး    ေမြးစားမိခင္ေတြ
နဲ႔  သီးသန္႔ျပဳစုပါတယ္။   ေမြးစားမိခင္ေတြက  သူတုိ႔ေတြကုိ        လုိေလေသးမရွိေအာင္   ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္
ၾကရတယ္။
          ဒါေပမဲ့       ေမြးစားမိခင္ေတြက   ကေလးငယ္ေတြကုိ         စကားေျပာျခင္း၊   ေခ်ာ့ျမဴျခင္း၊  ၿပံဳးျပျခင္း
မလုပ္ရပါဘူး။   ေနာက္ၿပီး    တျခားသူဆီက           စကားသံကုိလည္း         မၾကားရေအာင္စီမံထားတယ္။
ဖရက္ဒရစ္ဘုရင္ႀကီးရဲ႕   ေလ့လာစမ္းသပ္မွဳ      မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။  ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့   ကေလးငယ္
ေတြ  အားလုံး    ေသဆုံးကုန္လုိ႔ပါပဲ။
               ကေလးငယ္ေတြကုိ       လုိအပ္တဲ့   အဟာရကုိျပည့္၀စြာ        ရရွိခဲ့ၾကပါတယ္။   ေ  ကာင္းမြန္တဲ့
ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မွဳလည္းရခဲ့ၾကပါတယ္။  ဘာေၾကာင့္မ်ားေသဆုံးသြားရတာလဲ။
                အေျဖကရွင္းပါတယ္။
                ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ    မရရွိခဲ့လုိ႔ေပါ့။

ေမတၱာဥယ်ာဥ္၀ယ္.... (ခရစ္ယာန္အိမ္ေထာင္)

 ေမတၱာဥယ်ာဥ္၀ယ္

( ရုိးရာထူး )

“ ေျမႀကီးေပၚမွာ  ပန္းမ်ားပြင့္ၾကၿပီ
ငွက္မ်ားျမည္တြန္ခ်ိန္လည္းေရာက္ေလၿပီ။
ငါတုိ႔ေျမ၌  ခ်ိဳးငွက္တြန္သံကုိလည္းၾကားရ၏။
သေဘၤာသဖန္ပင္သည္  စိမ္းေသာအသီးကုိ  မွည့္ေစ၏။
စပ်စ္ႏြယ္ပင္လည္း  ပြင့္လ်က္ေမႊးႀကိဳင္၏။
ငါခ်စ္ေသာ  ႏွမ .....
ငါ၏  မိန္းမလွ .....
ထ၍လာခဲ့ပါ ”
                                         ေရွာလမုန္သီခ်င္း (၂း၁၂-၁၃)

                 တစ္ခါကလင္မယားႏွစ္ေယာက္ရွိပါတယ္ ။   တစ္ေန႔မွာေတာ့ .............
ေယာကၤ်ားျဖစ္သူက  ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔    ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။        မိန္းမျဖစ္သူကလည္း  တစ္ေနကုန္
အိမ္မႈကိစၥေတြနဲ႔    နပမ္းလုံးရင္းႏြမ္းလ်ေနပါတယ္။         ျဖစ္ခ်င္ေတာ့အိမ္ၿခံတံခါးကုိ       မပိတ္လုိက္မိဘူး
လင္မယားႏွစ္ေယာက္............၊ၿခံတံခါးပိတ္ဖုိ႔ေျပာရာက    အေျခအတင္ျဖစ္လာၾကသည္။  စကားမ်ားရာက
ရန္ပြဲတစ္ပြဲအသြင္ေရာက္လာေတာ့သည္။   ေအာ္ဟစ္ျငင္းခုန္ရာက      ေနာက္ဆုံးေတာ့   သေဘာတူညီမွဳ
တစ္ခုရသြားတယ္။  အရင္စကားေျပာတဲ့သူၿခံတံခါးကုိ  သြားပိတ္ရမယ္တဲ့။ 
               အဲဒီအခ်ိန္မွာ   အိမ္ေရွ႕ကုိ     လူစိမ္းႏွစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္။         ထုိလူစိမ္းႏွစ္ဦးၿခံေရွ႕မွာ
ေအာ္ဟစ္အကူအညီေတာင္းေပမဲ့     ဘာသံမွလည္းမၾကားရေတာ့၊       ပြင့္ေနတဲ့ၿခံတံခါးကေန  အိမ္ထဲကုိ
၀င္လာၾကတယ္။   အိမ္ထဲမွာ  လင္မယားႏွစ္ေယာက္    ငုတ္တုတ္ထုိင္ေနတာျမင္ရေတာ့  နည္းနည္းေတာ့
လန္႔သြားၾကတယ္။  သူတုိ႔ဟာဧည့္သည္ေတြျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊  ဗုိက္ဆာေန၍  စားစရာနည္းနည္းေလာက္
ေကၽြးရန္ေမတၱာရပ္ခံၾကပါတယ္။   သူတုိ႔လင္မယားႏွစ္ေယာက္  ဘာမွျပန္မေျပာၾကတဲ့အတြက္  ဧည့္သည္
ႏွစ္ေယာက္ကလည္း  မထူးေတာ့ဘူးဆုိၿပီး  မီးဖုိေခ်ာင္ထဲ၀င္ၿပီး စားေသာက္ၾကေတာ့တယ္။
              စားေသာက္ၿပီး  ဧည့္သည္ႏွစ္ေယာက္ထဲက       တစ္ေယာက္က  ငုတ္တုတ္ထုိင္ေနတဲ့   မိန္းမကုိ
ၾကည့္ၿပီး၊  “ မ်က္ႏွာေလးကခ်စ္စရာေလး၊  စကားလည္းမေျပာဘူး။       ေမႊးေမႊးေပးခ်င္စရာေလး ”  ဆုိၿပီး
အနားတုိးကပ္လုိက္ပါတယ္။
             “ ေဟ့ေကာင္ေတြ၊  မင္းတုိ႔ဘယ္လုိေကာင္ေတြလဲ။        သူမ်ားအိမ္ထဲ၀င္ၿပီးစားေသာက္၊   ဒါတင္
အားမရေသးဘူး၊   သူမ်ားမိန္းမကုိ   ပါျပစ္မွားခ်င္ေသးလုိ႔လားကြ ”  ဆုိၿပီး       တစ္ခ်ိန္လုံးအသံမထြက္ဘဲ
ၿငိမ္ၿပီးၾကည့္ေန   တဲ့ေယာကၤ်ားျဖစ္သူရဲ႕       ႀကိမ္းေမာင္းသံေၾကာင့္        ဧည့္သည္ႏွစ္ေယာက္ဟာလည္း
လန္႔ျဖန္႔ၿပီး  အိမ္ေပၚက     ဆင္းေျပးသြားေတာ့တယ္။
              ထုိေနာက္မိန္းမျဖစ္သူက   ေအာင္ႏုိင္သူအၿပံဳးနဲ႕  ေျပာလုိက္တဲ့စကား  က
                        “  ကဲ............... အခုရွင္႐ႈံးၿပီ    တံခါးသြားပိတ္ေတာ့ “ တဲ့။

ငါး

                   လူတစ္ေယာက္ဟာ  ပင္လယ္ကမ္းေျခသုိ႔သြားေရာက္ကာ     စာေရး၊စာဖတ္ျခင္းအမွဳကိုျပဳေလ့
ရွိရာ   စာမေရးခင္  ပင္လယ္ကမ္းစပ္တစ္ေလွ်ာက္        လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေလ့ရွိသည္   ။  တစ္ရက္သူဒီလုိ
လမ္းေလွ်ာက္ရင္း  အေ၀းတစ္ေနရာကလူတစ္ေယာက္ “က”  ေနသလုိမ်ိဳး      မသဲမကြဲျမင္လုိက္ရပါတယ္။
ဒါနဲ႔သူ႔စိတ္ထဲမွာ   “ ဘယ္သူပါလိမ့္၊ ေစာေစာစီးစီး      ကမ္းေျခမွာေပ်ာ္ရႊင္ကခုန္ေနတာ”  ဆုိၿပီးေတြးမိလုိက္
ပါတယ္။  စိတ္ထဲကသိခ်င္လာတဲ့အတြက္    ဟုိလူရွိရာသုိ႔     ခပ္ျမန္ျမန္ေလးေလွ်ာက္ခဲ့မိပါတယ္။  
                  တစ္ျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လာသည့္အခါ   ထုိလူသည္အမ်ိဳးသားငယ္ေလး  တစ္ဦးျဖစ္ၿပီး၊  ကခုန္ေန
ျခင္းမဟုတ္ဘဲ၊   ပယ္လယ္ကမ္းစပ္ရွိ  ၾကယ္ပြင့္ပုံငါး       (Starfish) ေတြကုိေကာက္ၿပီးေရထဲသုိ႔ျပန္ပစ္ထည့္
ေပးေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းေတြ႕လုိက္ရသည္။      ဒါနဲ႔  မဂၤလာပါသူငယ္၊ဒါနဲ႔မင္းဘာလုပ္ေနလဲ   လုိ႔ေမးလုိက္ပါ
တယ္။  ခ်က္ခ်င္းလူငယ္ေလးဟာ     ျပန္မေျဖဘဲ   ေနာက္က်မွ        ေ ခါင္းေမာ့လာကာ  “ ဒီငါးေလးေတြကုိ
ပင္လယ္ထဲျပန္ပစ္ခ်ေပးေနတာပါ”       လုိ႔ျပန္ေျဖလုိက္ပါတယ္။
               လူႀကီးက  “ ဘာလုိ႔ဒီလုိလုပ္ရတာလဲ”  ဆုိၿပီးထပ္ေမးပါတယ္။     လူငယ္ေလးက  “ အခုေနထြက္
ေနၿပီ၊  ဒီေရေတြလည္းက်ကုန္ၿပီ။    ဒီငါးေလးေတြကုိ       ေရထဲအခ်ိန္မီျပန္မထည့္ေပးႏုိင္ပါက      မၾကာခင္
ေသဆုံးကုန္ၾကေတာ့မယ္ ”    လုိ႔ျပန္ေျဖပါတယ္။  ထုိေနာက္လူႀကီးက     “ ဒီမွာသူငယ္  ဒီပင္လယ္ကမ္းေျခ
ကမုိင္ေပါင္းမ်ားစြာရွည္လ်ားတယ္။   ငါးေတြကလည္း   ပင္လယ္ကမ္းစပ္တစ္ေလွ်ာက္ရွိေနတာပဲ။    ခင္ဗ်ား
ဘာပဲလုပ္လုပ္မထူးပါဘူး။  ခင္ဗ်ား   ပင္ပန္းတာပဲအဖတ္တင္မွာေပါ့။ ”  ဆုိၿပီးေျပာလုိက္မိတယ္။
               လူငယ္ေလးဟာ  သူေျပာစကားကုိတည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္  နားေထာင္ၿပီးေနာက္  ေနာက္ထပ္ၾကယ္ငါး
တစ္ေကာင္ကုိ   ေရထဲသုိ႔ပစ္ခ်လုိက္ရင္း  “ ဒီငါးကေလးတစ္ေကာင္ အတြက္ေတာ့ထူးပါတယ္။  သူ႔အတြက္
ထူးျခားတဲ့အေျဖ  တစ္ခုေတာ့ရွိတာေပါ့ ”  လုိ႔ျပန္ေျဖလုိက္ပါတယ္။
                ကၽြန္ေတာ္တုိ႔  တစ္ဦးစီဟာ  ကမၻာႀကီးတစ္ခုလုံး      အေျပာင္းအလဲျဖစ္ေအာင္၊     ႏုိင္ငံႀကီးတစ္ခု
လုံးအေျပာင္းအလဲျဖစ္ေအာင္  မစြမ္းေဆာင္ႏုိင္ေပမဲ့     ကုိယ့္ေနရာေလးတစ္ခု၊      လူေလးတစ္စု   အတြက္
ေသာ္လည္းေကာင္း၊  လူတစ္ေယာက္အတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း  အေျပာင္းအလဲလုပ္ေပးဖုိ႔အတြက္ေတာ့
စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ပါတယ္။  ဒီအခြင့္အေရးကုိဘုရားသခင္က        ေပးထားၿပီးၿဖစ္ပါတယ္။       ႀကီးေသာအမွဳကုိ
တပ္စြမ္းဖုိ႔  မျဖစ္ႏုိင္ေသာ္လည္း  ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာရွိတဲ့        အစြမ္းအစေသးေသးေလးနဲ႔  လုိအပ္တဲ့ေနရာမွာ
အသုံးေတာ္ခံလုိက္ရင္      ဒီေနရာေလးအတြက္  ေျပာင္းလဲမွဳတစ္ခုကုိေတာ့  အေျဖအျဖစ္  ေတြ႔ျမင္လာရမွာ
ျဖစ္ပါတယ္
        “  အရွင္ကလည္း၊  သာဓုသစၥာရွိေသာငယ္သားေကာင္း၊    သင္သည္အမွဳငယ္၌     သစၥာေစာင့္ေလၿပီ။
မ်ားစြာေသာအမွဳအခြင့္ကုိ   သင္၌ငါအပ္မည္။         သင္၏သခင္ႏွင့္အတူ       စည္းစိမ္ကုိ  ၀င္စားေလာ့  ဟု
မိန္႔ေတာ္မူ၏ ”                                   မႆဲ   (၂၅း၂၁)
               

ႏြားႏုိ႔တစ္ခြက္

ႏြားႏုိ႔တစ္ခြက္

                  ေက်ာင္းပညာသင္ၾကားဖုိ႔  လုိအပ္တဲ့ေငြရဖုိ႔  လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ဟာ   တစ္အိမ္တက္တစ္
အိမ္ဆင္း  ပစၥည္းေရာင္းခ်ျခင္းအားျဖင့္၀င္ေငြရွာေဖြခဲ့ရပါတယ္။    တစ္ေန႔ လူငယ္ေလးလက္ထဲမွာ  ပုိက္ဆံ
ဆယ္ျပားပဲ ရွိတယ္  ဗုိက္ကလည္းအရမ္းဆာေနတဲ့အတြက္    ေနာက္တစ္အိမ္က်ရင္အိမ္ရွင္ဆီမွာ   ထမင္း
ေတာင္းစားဦးမွပဲ  လုိ႔ေတြးလုိက္မိတယ္။     ဒါနဲ႔အိမ္တစ္အိမ္ကုိေရာက္တဲ့အခါ        တံခါးေခါက္လုိက္ၿပီးတဲ့
ေနာက္  တံခါးလာဖြင့္ေပးသူ  အမ်ိဳးသမီးပ်ိဳေလးတစ္ဦး    ကုိျမင္လုိက္ရတဲ့အခါမွာေတာ့    သူခမ်ာရွက္စိတ္
မႊန္သြားျပီး  ေရတစ္ခြက္ကုိ သာေတာင္းေသာက္လုိက္မိပါတယ္။          အမ်ိဳးသမီးပ်ိဳေလးကလည္းဗုိက္ဆာ
ေနတဲ့ပုံေပါက္ေနတဲ့  သူ႕ရုပ္ကုိၾကည့္ၿပီး  ေရတစ္ခြက္အစား  ႏြားႏုိ႔တစ္ခြက္ယူလာေပးပါတယ္။ လူငယ္ေလး
ဟာႏြားႏုိ႔တစ္ခြက္ကုိ    တျဖည္းျဖည္းခ်င္းအရသာခံေသာက္ၿပီး၊      ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲလုိ႔ေမးပါတယ္။
အမ်ိဳးသမီးေလးက ေပးစရာမလုိတဲ့အေၾကာင္း၊    သူမအေမက         လူတစ္ေယာက္ကုိၾကင္နာမွဳျပတဲ့အခါ
အခေၾကးေငြမယူရဘူးဆုိတဲ့အေၾကာင္းသြန္သင္ထားျခင္းကုိေျပာျပပါတယ္။ ဒါနဲ႔လူငယ္ေလးက  ကၽြန္ေတာ္
ရင္ထဲမွာ   သိပ္ေက်းဇူးတင္တယ္လုိ႔ေျပာပါရေစ      ဆုိၿပီးေက်းဇူးတင္စကားဆုိခဲ့ပါတယ္။

အကၤ်ီအေရွ႕အဖုံးကေလး

အကၤ်ီေရွ႕အဖုံးကေလး

                 တစ္ေန႔တြင္ကၽြန္မအဖြားသည္သတင္းတစ္ခုၾကားလုိက္ရသည္။အဲဒီသတင္းက လမ္းတစ္ဖက္က
မတ္ေစာက္တဲ့ေတာင္ေပၚမွာေနေသာမိသားစုတြင္အိမ္ေထာင္ရွင္မတစ္ဦးသည္ရြာထဲသုိ႔တစ္ခါမွ်မလာသလုိ၊
ဘုရားေက်ာင္းလည္းတစ္ခါမွ်မတက္ဘူးဆုိတဲ့သတင္းပါပဲ။  ထုိအမ်ိဳးသမီး၏မိခင္သည္ေၾကးနီေရာင္အသား
ပုိင္ရွင္ အေမရိကန္တုိင္းရင္းသူ  တစ္ဦးျဖစ္သလုိ သူမကုိယ္တုိင္လည္း  အသားအေရျဖဴသူတစ္ဦးမဟုတ္ပါ။
သူမ၏မိသားစုသည္ဆင္းရဲသည့္အတြက္  သူမတြင္၀တ္ေကာင္းစားလွမရွိေပ။  ထုိေၾကာင့္သူမသည္လူေတြ
ကိုေရွာင္ဖယ္ရင္း  အိမ္တြင္ဧည့္သည္မ်ားလာသည့္အခါတြင္ပင္     အိမ္တြင္း၌ပုန္းေအာင္းေနေလ့ရွိေၾကာင္း
အဘြားသိရေလသည္။
               ထုိသတင္းကုိၾကားၿပီးေနာက္အဖြားသည္မိမိျမင္းလွည္းကုိစီးၿပီး   ထုိအမ်ိဳးသမီးေနအိမ္သုိ႔အလည္
အပတ္သြားေရာက္ခဲ့သည္။လယ္ကြင္းထဲကအိမ္ေရွ႕တြင္မစၥစ္ဟန္တာ (Mrs.Hunter)   တစ္ေယာက္ အ၀တ္
လွမ္းေနသည္ကုိေတြ႔ရေလသည္။အဖြားသည္ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းလွည္းေပၚမွဆင္းကာထုိအမ်ိဳးသမီးႏွင့္မိႆဟာ
ရဖြဲ႕ၿပီးအ၀တ္မ်ားကုိကူလွမ္းေပးသည္။ထုိေနာက္ႏွဳတ္ျဖင့္လည္း     အကၤ်ီမ်ားကုိျဖဴေဖြးသန္႔စင္ေအာင္ေလွ်ာ္
ဖြတ္ထားသည့္အတြက္လည္းခ်ီးမြမ္းစကားဆုိေလသည္။ထုိေနာက္အိမ္ထဲသုိ႔အတူတကြ၀င္ၿပီးမနက္စာစား
ထားသည့္ပန္းကန္မ်ားကုိလည္း     ကူညီေဆးေၾကာရင္မိႆဟာရဖြဲ႕ျပန္သည္။  ထုိသုိ႔ရင္းႏွီးလာသည့္အခါ
ဘုရားေက်ာင္းတက္ရန္စကားစပ္မိရင္းမစၥစ္ဟန္တာက အဖြားႏွင့္အတူထုိင္ရလွ်င္သူမဘုရားေက်ာင္းတက္
လုိေၾကာင္းေျပာပါသည္။
              ထုိေနာက္တနဂၤေႏြေရာက္သည့္အခါအဖြားရယ္၊ကၽြန္မရယ္၊ကၽြန္မအန္တီ(၃)ဦးသားမစၥစ္ဟန္တာ
အလာကုိေစာင့္ေနၾကသည္။ထုိအခါမစၥစ္ဟန္တာသည္    သူမအမ်ိဳးသားသစ္တင္ေသာလွည္းျဖင့္လာပုိ႔ေပး
ပါသည္။သူမသည္ဆံပင္တြင္ဖဲျပားျဖင့္သပ္ရပ္စြာတပ္ဆင္ထားပါသည္။     ၀တ္ရုံကုိလည္း၀တ္ဆင္ထားၿပီး၊
သူမ၏ဖိနပ္ကုိလည္းေျပာင္    လက္ေအာင္တုိက္ထားပါသည္။  ထူးျခားသည္မွာေကာ္တင္ၿပီးမီးပူတုိက္ထား
သည့္ “ထမင္းခ်က္မ်ား၀တ္သည့္အကၤၤ်ီ ” (Apron) ကုိ က်နစြာ၀တ္ဆင္လာခဲ့သည္။
          ဘုရားေက်ာင္းသြားရန္ခ်က္ျပဳတ္သည့္အခါ      အကၤ်ီမေပေအာင္ကာကြယ္ေပးသည့္အကၤ်ီေရွ႕အဖုံး
အ၀တ္ကုိက်နစြာ၀တ္ဆင္လာသည့္ျမင္ကြင္းေၾကာင့္    ကၽြန္မမွာရယ္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာသည္။အဖြားသည္
အေျခအေနကုိရိပ္စားမိၿပီး၊ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိကၽြန္မတုိ႔ႏွစ္ဦးကုိ  အိမ္ထဲသုိ႔တြန္းသြင္းလုိက္ၿပီး၊ႏွဳတ္ကလည္း
“ ဟယ္ၾကည့္စမ္းပါအုံး    ။ေမ့ေနလုိက္တာ။ကၽြန္မတုိ႔ေျမးအဖြားေတြလည္း   အကၤ်ီေရွ႔အဖုံးကုိ  ၀တ္ၾကဖုိ႔ေမ့
ေနၾကတယ္။     ခဏေစာင့္ေနာ္ မ စၥစ္ဟန္တာ။  မၾကာေစရဘ ူး” ဆုိၿပီးေဖာ္ေရြစြာႏွဳ  တ္ဆက္လုိက္သည္။
ထုိေနာက္အိမ္ထဲသုိ႔၀င္ၿပီး   ကၽြန္မတုိ႔အားအကၤ်ီေရွ႔အဖုံးအ၀တ္ကုိအားလုံး၀တ္ဆင္ေစခဲ့ပါသည္။    ဒီလုိနဲ႔
ဘုရားေက်ာင္းသုိ႔ေလးေယာက္သားအကၤ်ီေရွ႔အဖုံး    (ထမင္းခ်က္မ်ားေရွ႕တြင္တပ္ဆင္ေသာအ၀တ္စ)ျဖင့္
သြားေလသည္။
           ဘုရားေက်ာင္းသုိ႔ေရာက္ေသာအခါ     ဘုရားေက်ာင္းထဲရွိလူမ်ားအားလုံး၏မ်က္လုံးမ်ားကကၽြန္မတုိ႔
စီေရာက္ရွိလာေတာ့သည္။   အဖြားသည္မ်က္လုံးအားျဖင့္ပရိသတ္မ်ားကုိ    ထိန္းသိမ္းႏုိင္ခဲ့သည္။အဖြား၏
မ်က္ႏွာေပးကုိျမင္ရေသာပရိသတ္မ်ားသည္   အေျခအေနကုိရိပ္စားမိၿပီး        ဟန္မပ်က္  ဘုရားရွိခုိးျခင္းကုိ
ဆက္ႏုိင္ခဲ့ၾကသည္။အစီအစဥ္ၿပီးသည့္အခါသင္းအုပ္မွမစၥစ္ဟန္တာႏွင့္  အသင္းသူ/သားမ်ားကုိ မိတ္ဆက္
ေပးၿပီးေနာင္    အပတ္မ်ားတြင္လည္း     လာေရာက္ဘုရားရွိခုိးရန္ဖိတ္ေခၚၾကသည္။

            ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းၿပီးေနာက္တစ္ဦးႏွင့္     တစ္ဦးႏွဳတ္ဆက္ၾကၿပီးေနာက္အဖြားမွမစၥစ္ဟန္တာအား

ေနာက္အပတ္တြင္လည္းအခုလုိလာေရာက္ဘုရားရွိခုိးရန္၊  ဘုရားရွိခုိးလာတဲ့အခါဒီအကၤ်ီေရွ႕အဖုံးေလးကုိ

၀တ္မလာလည္းရတဲ့အေၾကာင္းရွင္းျပပါသည္။      ထုိအခ်ိန္ကစၿပီးမစၥစ္ဟန္တာသည္ ဘုရားေက်ာင္းတြင္

မွန္မွန္ဘုရား၀တ္ျပဳသူ   တစ္ဦးျဖစ္လာေတာ့သည္။

' ံHow Far you go in life"

depends on your being tender with the young,

compassionate with the aged,

sympathetic with the striving,

and tolerant of the weak and the strong

because someday you will have been all of these.

                                                                     George Washington Carver

Dorothy Canfield Fisher ၏ Gingham Aprons from A Harvest of Stories ကုိ

ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ဘာသာျပန္သည္။ (စတယ္လာေ၀)

ဘုရားဆုိတာတကယ္မရွိဘူး

ဘုရားသခင္ဆုိတာတကယ္မရွိဘူး

              တစ္ခါကဆံပင္ညွပ္ဆုိင္တစ္ခုမွာဆံပင္ညွပ္သူႏွင့္ဆံပင္ညွပ္ဆရာတုိ႔ဆံပင္ညွပ္ရင္းစကားစျမည္

ေျပာၾကသည္။ ဒီလုိေျပာၾကရင္းဘုရားရွိမရွိအေၾကာင္းကုိေရာက္သြားသည္။

ဆံပင္ညွပ္ဆရာ ။             ။ ဘုရားရွိတာငါမယုံဘူး။

ဆံပင္ညွပ္ခံသူ   ။             ။ ဘာေၾကာင့္ဒီလုိေျပာရတာလဲ။ 

ဆံပင္ညွပ္ဆရာ ။             ။ ခင္ဗ်ားလမ္းေပၚထြက္ၾကည့္ေလ။ဘုရားတကယ္မရွိဘူးဆုိတာေတြ႔ရလိမ့္မယ္။

ဘုရားသာတကယ္ရွိရင္ဖ်ားနာတဲ့သူ၊စြန္႔ပစ္ခံရတဲ့ကေလးေတြရွိပါအုံးမလား။ဘုရားသာရွိရင္ေ၀ဒနာခံစား

ရတဲ့သူေတြေရာရွိႏုိင္မလား။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာျဖစ္တဲ့ဘုရားကဒါေတြဘာလုိ႔ျဖစ္ေစတာလဲ။ခြင့္ျပဳရတာလဲ။

ဆုိၿပီးေျပာေလသည္။

               ဆံပင္ညွပ္ခံသူကလည္းဘာမွထပ္မေျပာလုိေတာ့သျဖင့္ႏွဳတ္ဆိတ္၍ေနေလသည္။ဆံပင္ညွပ္ၿပီး
ပုိက္ဆံရွင္းၿပီးဆုိင္မွထြက္ခဲ့ေလသည္။ထုိေနာက္ဆုိင္အျပင္ကုိေရာက္ေသာအခါဆံပင္ရွည္ရွည္ႏွင့္မုတ္ဆိတ္
ေမြးစုတ္ဖြားႏွင့္လူတစ္ေယာက္ကုိေတြ႔ေလသည္။ဒါနဲ႕ဆံပင္ညွပ္ခံသူကဆုိင္တဲ့သုိ႔ျပန္၀င္လာၿပီး “ ခင္ဗ်ား
သိလား။ဒီဆုိင္မွာဆံပင္ညွပ္သူမရွိဘူးဗ်”  ဆုိၿပီးေအာ္ေျပာလုိက္သည္။ဆုိင္တြင္းတြင္ရွိေသာဆံပင္ညွပ္သူ
က “ ငါဆံပင္ညွပ္သူအထဲမွာရွိတာမင္းသိသားပဲ။မင္းဆံပင္ကုိခုနကပဲမင္းကုိဆံပင္ညွပ္ေပးခဲ့ေသးတယ္
ေလ”ဆုိၿပီးျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ “ဒါဆုိဆုိင္ေရွ႕မွာဆံပင္ရွည္ရွည္၊မုတ္ဆိတ္ေမြးဗလပြနဲ႕လူကဘာလုိ႔ရွိ
ေနရတာလဲ”ဆုိၿပီးဆံပင္ညွပ္ခံသူကျပန္ေမးလုိက္တယ္။ ဆံပင္ညွပ္ဆရာကအျပင္ကုိလွမ္းၾကည့္ရင္း
“သူကအထဲကုိမွ၀င္မလာတာ။ငါဆီကုိမွမလာတာ” ဆုိၿပီးျပန္ေျပာလုိက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ဆံပင္ညွပ္ခံသူက
လည္း “ဒါေပါ့၊ဘုရားနဲ႔ပတ္သက္လာရင္လည္းဒီလုိပါပဲ။လူေတြကဘုရားကုိမွမရွာတာ။ဘုရားဆီကုိမွမသြား
တာ။ဒီလုိဘုရားဆီမလာတဲ့အတြက္လည္းနာက်င္မွဳေ၀ဒနာနဲ႔ျပည့္ႏွက္ေနၾကတာေပါ့” ဆုိၿပီးေျပာၿပီး
ဆုိင္ထဲကထြက္သြားေတာ့သည္။

အၿပံဳးတစ္ခု၏တန္ဖုိး

                                                     

                  ေလယာဥ္အလာကုိထုိင္ေစာင့္ရင္းပ်င္းလာသည့္အတြက္သူမ၏မုန္႕ကၽြတ္ထုပ္ကုိဖြင့္ေဖာက္စား
ရန္ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။ဒါနဲ႔သူမထုိင္ခုံႏွင့္ညာဖက္ခုံအႀကားရွိမုန္႔ကၽြတ္ထုတ္ကုိဖြင့္ေဖာက္ၿပီးစားလုိက္သည္။
ထုိသုိ႔သူမမုန္႔ထုပ္ကုိဖြင့္ေဖာက္စားသည့္     အခါညာဖက္ထုိင္ခုံတြင္ထုိင္ေနေသာလူႀကီးကသူမမုန္႔ထုပ္အား
လာၿပီးႏွိဳက္စားေလသည္။ ထုိေနာက္သူမစိတ္ထဲတြင္ “ ဒီလူႀကီးကဘယ္လုိလူမ်ိဳးပါလိမ့္။ငါမုန္႔ထုပ္ကုိလည္း
ႏွိဳက္စားၿပီးငါ့ကုိလည္း ခြင့္မေတာင္းဘူး။စိတ္မုန္းဖုိ႔ေကာင္းတာပဲလုိ႔” စိတ္တြင္ေတြးကာ     မ်က္ေစာင္းထုိးျပ
လုိက္ေလသည္။
                သူမမုန္႔စားစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လုံးအဆုိပါလူႀကီးဟာ      လည္းသူမ၏မုန္႔ကုိလာလာၿပီးႏွိဳက္စားေလ
သည္။ သူမႏွင့္မ်က္လုံးခ်င္းဆုံတိုင္းသူမကုိၿပံဳးျပေလသည္။   သူမကမူထုိလူႀကီးၿပံဳးျပေလ၊   မ်က္ေစာင္းပုိၿပီး
ထုိျပမိေလျဖစ္ေနသည္။    ထုိေနာက္သူမစိတ္တြင္မုန္႔ျမန္ျမန္ကုန္ေအာင္ႏွိဳက္စားလုိက္မယ္      ဆုိၿပီး၊မုန္႔ကုိ
မနားတမ္းစားေနေလသည္     ။ေနာက္ဆုံးက်န္တဲ့တစ္ခုကုိႏွိဳက္ဖုိ႔ျပင္စဥ္ထုိ     လူႀကီးလက္မွာဦးသြားသျဖင့္
သူမမွာအႀကီးအက်ယ္စိတ္ဆုိးေဒါသျဖစ္ရေလသည္။    ထုိေနာက္လူႀကီးကတစ္၀က္ပုိင္းၿပီးသူမကုိေပးေလ
သည္။ထုိအမူအရာေၾကာင့္  သူမပုိၿပီးေဒါသျဖစ္ရေလသည္။
                 ထုိေနာက္ေလယာဥ္ထြက္ဖုိ႔ေၾကဌာသံထြက္ေပၚလာသည့္အခါတန္းစီရပ္ဖုိ႔အထုတ္အပုိးမ်ားကုိ
ေကာက္ကုိင္ျပင္ဆင္လုိက္ေလသည္။ထုိအခါသူမ၏ အထုပ္ၾကားတြင္မေဖာက္ရေသးသည့္သူမ၏မုန္႔ထုပ္
ကုိေတြ႔လုိက္ရေလသည္။ သူမခ်က္ခ်င္းသိလုိက္ရသည္မွာ      တစ္ခ်ိန္လုံးေဒါသ တႀကီးစားေနမိေသာမုန္႔
ထုပ္သည္သူမ၏မုန္႔ထုပ္မဟုတ္မွန္းသိလုိက္ရသည္။   ထုိအခါက်မွထုိလူႀကီး၏ခြင့္လႊတ္ျခင္း။သည္းခံျခင္း
စိတ္ရွည္ျခင္း၊အနစ္နာခံျခင္း၊စိတ္ထားျပည့္၀မွဳေတြ    ကုိျမင္ေတြ႔လုိက္ရသည့္အခါသူမ  ကုိယ္သူမအရွက္
ရမိေလသည္။ထုိေနာက္အၿပံဳးတစ္ခုရဲ႕တန္ဖုိးကုိလည္းသူမနားလည္သေဘာေပါက္လုိက္ရသည္။