ယုဒသန္ျပခန္းတည္ေဆာက္ျခင္း

               ျမန္မာျပည္မွာ ပထမဦးဆုံး သာသနာမ်ိဳးေစ့ကုိ ႀကဲခဲ့သူ၊ မိမိရဲ႕ဘ၀တစ္ခုလုံးနဲ႔ မိသားစုဘ၀ အားလုံးကုိ အပြန္းပဲ့ခံၿပီး သာသနာကုိ အစျပဳေပးခဲ့သူ၊ ခရစ္ေတာ္အတြက္သာ မဟုတ္ခဲ့ရင္ ဆုိတဲ့ ရင္ဘတ္ ထဲက နာက်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ ေရွ႕ဆက္တုိးခဲ့သူ၊ ျမန္မာ့ေျမေပၚ မ်ိဳးေစ့ႀကဲလ်က္ ဇိအုန္ထိပ္၌ရိတ္မယ္ ဆုိတဲ့စိတ္နဲ႔ 

ဆက္ကပ္အေစခံခဲ့သူ ဆရာႀကီး ယုဒသန္ရဲ႕ေက်းဇူးပါ က်ေနာ္တုိ႔အေပၚ မ်ားစြာရွိခဲ့သည္။

               ထုိေက်းဇူးတရားေတြကုိဂုဏ္ျပဳလ်က္ဆရာႀကီးယုဒသန္၏ အမႈေတာ္ျမတ္လုပ္ငန္းကုိ ျပန္လည္၍ ပုံေဖာ္တည္ေဆာက္ျခင္းအားျဖင့္ ေနာင္လာေနာက္သားမ်ားအတြက္ ေကာင္းေသာအေမြကုိ ခ်န္ရစ္ခဲ့ခ်င္သည္။ ဘုရားသခင္၏ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ယခုအခါ စတင္တည္ေဆာက္ေနၿပီျဖစ္ရာ ဤတည္ေဆာက္ျခင္း အမႈေတာ္ျမတ္၌ ပါ၀င္လုိသူမ်ားအား ဖိတ္ေခၚအပ္ပါသည္။

ယုံၾကည္ျခင္း

              ရုရွားျပည္၌ ေတာ္လွန္ေရးေခတ္ အခါတြင္ ျဖစ္ပါသည္။ ၎တုိင္းျပည္ရွိ လူမ်ားစြာတုိ႔သည္ အစာ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးသျဖင့္ ေသဆုံး ပ်က္စီးရရွာေပသည္။ အလြန္ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ေသာ သူမ်ားသည္လည္း သူေတာင္းစား အျဖစ္သုိ႔ သက္ေရာက္ၾက ပါေတာ့သည္။ ထုိသူတုိ႔အဖုိ႔ ငုိရုံမွ တစ္ပါး ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ၾကေပ။

             ထုိအခါ၌ မိသားစုတစ္ခုတြင္ အလြန္ခက္ခဲေသာ ေဘးဒုကၡႏွင့္ ရင္ဆုိင္ေနရ ေလသည္။ ဖခင္မွာ အသတ္ခံရ၍ မိခင္ျဖစ္သူမွာ ေသဆုံးျပီးေနာက္ ကေလးသုံးေယာက္မွာ အဖြားျဖစ္သူႏွင့္ ေနၾကရရွာသည္။ တစ္ခ်ိန္က အလြန္လွပေသာ အိမ္ႀကီးတြင္ ေနရလ်က္ ေကာင္းမြန္ေသာအစာမ်ားမွာ စားပြဲေပၚတြင္ အစဥ္ ရွိေနခဲ့ေသာ္လည္း ယခုမူ၊ တဲကုပ္ေလးတစ္ခုတြင္ ေနၾကရွာသည္။

              အဖြားျဖစ္သူမွာ ကေလးမ်ား အသက္ရွင္ႏုိင္ေရးအတြက္ ပင္ပန္းစြာဇာထုိးျခင္း လုပ္ငန္း အားျဖင့္ ႀကိဳးစားရရွာသည္။ တစ္ေန႔တာ လုပ္ငန္းၿပီးဆုံးသည္ႏွင့္  မိမိတုိ႔ မည္သုိ႔ အသက္ေမြးရမည္ကုိ မစဥ္းစား ၀ံ့သေလာက္ ျဖစ္ရေလသည္။ အေၾကာင္းမွာ အစာအနည္းငယ္သာ ရွိေသာေၾကာင့္ ပင္တည္း။
           တစ္ေန႔ေသာအခါ ေနာက္ဆုံးအစာကုိ စားေသာက္ရေလသည္။ ေန႔လည္စာအတြက္ မုန္႔အၾကြင္း အက်န္ အစအန ကေလးမ်ားကုိ စားသုံးၿပီးေသာ္ ေပါင္မုန္႔ဂ်ိဳးကေလးမ်ားပင္ မက်န္ေတာ့ေပ။ အဖြား ျဖစ္သူမွာ အလြန္၀မ္းနည္းမိ ေလသည္။ ေနာက္ဆုံး ကေလးသူငယ္မ်ားကုိ ေခၚ၍ မိမိတုိ႔ ရင္ဆုိင္ေနရေသာ ေဘးဒုကၡကုိ ေျပာျပေလသည္။ ထုိေနာက္တြင္ကား ဒူးေထာက္လ်က္ ဆုေတာင္းၾကသည္။ ဘုရားသခင္ မကယ္မပါ လွ်င္ မိမိတုိ႔သည္လည္း အျခားသူမ်ား ကဲ့သုိ႔ အစာငတ္မြတ္၍ ေသရေတာ့မည္ကုိ သိၾက ေလသည္။

သူေျပာခဲ့ေသာထုိေနရာ...

               မစၥတာ အိပ္(ခ်္) အင္၊ ဂါစတင္ဆုိသူသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ ေယာကၡမျဖစ္ပါသည္။ အဂၤလိပ္ ကျပားႀကီး တစ္ဦးလည္းျဖစ္သည္။ ဤကမၻာႀကီး၌ အေတာ္ပင္ အသက္ရွင္စြာ ေနထုိင္ခဲ့ရသူ ျဖစ္၍လည္း အသက္ (၈၅)ႏွစ္ က်မွ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါသည္။ 

              သုိ႔ေသာ္ သူမကြယ္လြန္မီ ထူးျခားလွေသာ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုကုိ ရင္ဆုိင္ခဲ့ရဖူးသည္။ ၎မွာ အျခား မဟုတ္ပါ။ အသက္ (၈၂)ႏွစ္ အရြယ္က်မွ ခရစ္ေတာ္ထံပါးမွ ထြက္ခြာသြားျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

             “ ကားတုိင္ေပၚမွာ ခရစ္ေတာ္အေသခံရတာဟာ သူ႔ဖာသာသူ ဖာရိရွဲေတြနဲ႔ အတုိက္အခံ လုပ္ခဲ့လုိ႔ပဲ။ ၿပီးေတာ့ သူအေသခံျခင္းအားျဖင့္ တုိ႔မ်ားရဲ႕ အျပစ္အတြက္ ကုိယ္စား၀င္ခံတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးကြာ။ အင္း.... ဒါထက္ဆုိးတာက ေဟ့.....။ ခရစ္ေတာ္ဟာ ေသျခင္းမွာ ရွင္ျပန္ထေျမာက္တယ္ ဆုိတာ ငါမယုံေတာ့ဘူးကြ” ဟု တစ္ေန႔တြင္ ေၾကျငာလုိက္ ပါေတာ့တယ္။

               ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလုံး တုန္လႈပ္ ေျခာက္ျခားသြားၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ ရင္တြင္း၌ နာက်ည္းမႈ၊ ဆုိ႔ႏွင့္မႈမ်ား ခံစားခဲ့ရပါသည္။

              ထုိေန႔မွစ၍ သူသည္ ခရစ္ယာန္မဟုတ္ေတာ့ဟု ေၾကျငာသည္။ အရပ္တြင္လည္း ေတြ႕ေတြ႕ သမွ်ကုိ ေျပာသည္။ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းတက္ျခင္းမွ ရပ္စဲလုိက္သည္။ အိမ္ေထာင္ ၀တ္ျပဳစည္းေ၀းတြင္ပင္ လာေရာက္ မထုိင္ေတာ့ေပ။

              ပထမတြင္ သူ႔အေနနဲ႔ ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္ ေနသည္ဟု ထင္ခဲ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ တကယ္ပင္ ျပတ္သားစြာ က်င့္ႀကံျပဳမူေနသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ စိတ္၌ အံ့ၾသျခင္း၊ ထိန္႔လန္႔ျခင္း တုိ႔က လႊမ္းမုိးသြားသည္။ ဓမၼဆရာမ်ား အပါအ၀င္ မည္သူကမွ် ေျဖာင္းျဖ ေျပာဆုိ၍ မရေတာ့ေပ။

ဓားစာခံ

               ခရစ္စမတ္ပြဲေတာ္ကုိ က်င္းပလ်က္ ႏွစ္သစ္သုိ႔ ကူးေျပာင္းရာကာလသုိ႔ တစ္ဖန္ ေရာက္ရွိလာ ၾကပါၿပီ။ ကုန္လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္တြင္ မည္သုိ႔ေသာ တုိးတက္ေျပာင္းလဲမႈမ်ိဳးကုိ ေတြ႕ရွိခဲ့ရပါသနည္း။ အထူးသျဖင့္ ခရစ္ယာန္တစ္ဦး အေနျဖင့္ ခရစ္ေတာ္၏ ေမတၱာကုိ ပုိမုိနားလည္လ်က္ ေက်းဇူးေတာ္၌ ႀကီးထြားသည့္ အရာတြင္ အေတာ္ပင္ ခရီးေရာက္ေနၿပီလား။ သည္လုိမွမဟုတ္ ႏွစ္ေတြသာ ၾကာေညာင္းသြားသည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ ထူးမျခားနားပါပဲ။ မည္သည့္ေက်းဇူးမွလည္း မခံစားရပါလား ဟု ဆုိမည္ေလာ။ ဤသုိ႔ျဖစ္ေနပါက ေလာကသုိ႔ ေယရႈခရစ္ေတာ္ၾကြဆင္းလာျခင္း ႏွင့္ဆုိင္ေသာ ေက်းဇူးတရား အေၾကာင္းကုိ ပုိ၍သိရွိရန္ လုိအပ္ေနပါၿပီ။

             ဘုရားသားေတာ္ လူ႔ဘ၀ကုိ ခံယူခဲ့သည္မွာ ေလာကတြင္ မင္းလုပ္အုပ္ခ်ဳပ္ရန္ မဟုတ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သိၾကပါသည္။ လူသားမ်ားကုိ အျပစ္မွကယ္တင္ရန္ ၾကြလာသည္ဆုိျခင္း ကုိလည္း ခရစ္ယာန္တုိင္း နားလည္ထားပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ သည္မွ်ေလာက္ႏွင့္ ၿပီးျပတ္သြားသူက မ်ားပါ၏။ မည္သည့္အရာႏွင့္ တူေနသနည္းဆုိလွ်င္ အလြန္အဖုိးထုိက္သည့္ လက္ေဆာင္တစ္ခုကုိ ရေသာအခါ ေပ်ာ္ရသည္။ ေက်းဇူးတင္ရန္လည္း သတိရပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ေပးသူအေနျဖင့္ မည္သည့္အတုိင္းအတာ အထိ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရေၾကာင္းကုိ ေတာ့ သုံးသပ္ၾကည့္ရန္ ေမ့ေနေသာအခါ ရွိပါသည္။ အကယ္၍ ေပးသူသည္ ရွိသမွ်ကုိ ေပးအပ္ခဲ့ရပါလွ်င္ ထုိေက်းဇူးကုိ ေလ်ာ္ကန္စြာ တုံျပန္ရပါမည္။

ဆယ္ဖုိ႔တစ္ဖုိ႔၏ေနာက္ခံသမုိင္း (Backgound history of Tithe)

                  ဆယ္ဖုိ႔တစ္ဖုိ႔သည္ ေရွးယခင္က စစ္တုိက္၍ေအာင္ႏုိင္သည့္အခါတြင္ ေအာင္ႏုိင္သူ အႀကီး အကဲႏွင့္ ကုိးကြယ္ရာ ဘုရားတုိ႔ကုိ ေပးေသာ လက္ေဆာင္ပဏၰာပင္ ျဖစ္သည္။ ဆယ္ပုံကုိ ပုံရျခင္းမွာ လက္ဆယ္ေခ်ာင္းကုိ ရည္ညႊန္းျခင္း ျဖစ္သည္။ ေနာက္ပုိင္းတြင္ ျပကၡဒိန္ေပၚလာေသာအခါ ထုိေခတ္က အသုံးျပဳေသာ ျပကၡဒိန္အရ (၁၀)လတြင္ တစ္လစာကုိ ေပးရျခင္း ျဖစ္သည္။ ေရွးယခင္က စစ္ေရး၊ စုိက္ပ်ိဳးေ၇းႏွင့္ ေမြးျမဴေရးသည္ အဓိကလူမႈေရး ဆုိင္ရာလုပ္ငန္း ျဖစ္သည္။ မိမိ၏ လုပ္ငန္းအေပၚ မူတည္ကာ အခ်ိဳးက် ဆယ္ဖုိ႔တစ္ဖုိ႔ ေပးရသည္။ ဣသေရလတုိ႔သည္ အီဂ်စ္ျပည္၌ ရွိေနစဥ္တြင္ သူတုိ႔၏ ထုံးစံမ်ား ေလ်ာ့ပါးသြားခဲ့သည္။ ခါနန္ျပည္ထဲသုိ႔ မေရာက္မီက ေလ၀ိလူတုိ႔သည္ ဆယ္ဖုိ႔တစ္ဖုိ႔ကုိ မရရွိခဲ့ ၾကပါ။ ဣသေရလတုိ႔ ခါနန္ျပည္ထဲ ေရာက္ရွိေသာအခါမွသာ ေလ၀ိသားတုိ႔သည္ ဆယ္ဖုိ႔တစ္ဖုိ႔ကုိ ခံစားရသည္။ ခါနန္ျပည္ ေရာက္သည့္အခါမွသာ ပူေဇာ္သကၠာမ်ားကုိ စတင္ပူေဇာ္ခဲ့ၾကၿပီး၊ ပူေဇာ္ပြဲမ်ားလည္း စနစ္တက်ျဖစ္လာသည္။ ဣသေရလတုိ႔ ဘာဘီလုံႏွင့္ အာရႈရိတုိ႔၏ လက္ထဲသုိ႔ ေရာက္ရွိသြားေသာအခါ သူတုိ႔၏ ထုံးစံမ်ားလည္း ေလ်ာ့နည္းသြားသည္။ ထုိေနာက္ ေနဟမိတုိ႔လက္ထက္ တုိင္းျပည္သုိ႔ ျပန္လာခ်ိန္တြင္ လူအားလုံးတုိ႔သည္ ဆယ္ဖုိ႔တစ္ဖုိ႔ မေပးၾကပါ။ 

                 ထုိေၾကာင့္ ေလ၀ိသားတုိ႔သည္ လယ္လုပ္ေနၾကရသည္။ ထုိေနာက္ ေနဟမိသည္ ဗိမၼာန္ေတာ္ တည္ေဆာက္ရန္ႏွင့္ ေလ၀ိသားမ်ားကုိေပးရန္ တုိက္တြန္းခဲ့သည္။ (ေနဟမိ ၁၂း၄၄၊ ၁၃း၁၀)။ ဆယ္ဖုိ႔တစ္ဖုိ႔သည္ ဣသေရလတုိ႔၏ ၀တ္ျပဳကုိးကြယ္ျခင္းတြင္္ အဓိကျဖစ္လာသည္။ ဘုရားကုိ ပူေဇာ္ရာတြင္ ဆယ္ဖုိ႔တစ္ဖုိ႔ကုိ ပူေဇာ္လာခဲ့ၾကၿပီး၊ ထုိအရာသည္ ဘုရားႏွင့္သာ သက္ဆုိင္သည္ဟု ေျပာဆုိလာခဲ့ ၾကသည္။ ဆယ္ဖုိ႔တစ္ဖုိ႔ မေပးသူသည္ ဘုရားသခင္၏ဥစၥာကုိ လုယူသူဟု ေျပာဆုိခဲ့သည္။ (မာလခိ ၃း၈-၉)။ ေဟဇကိမင္းႀကီးသည္ ဗိမၼာန္ေတာ္တြင္ ဆယ္ဖုိ႔တစ္ဖုိ႔ႏွင့္ ပူေဇာ္သကၠာတို႔ကုိ ခြဲျခားစီရင္ရန္ တာ၀န္မ်ားကုိ ခြဲခန္႔ေစသည္။ (၂ရာ ၁း၁၀-၁၁)

ယဥ္ေက်းမႈကုိဆန္းစစ္ျခင္း

   နိဒါန္း

                 ယဥ္ေက်းမႈဟုဆုိရာတြင္ လူမ်ိဳး တစ္မ်ိဳး၏ ရုိးရာ၀တ္စားဆင္ယင္မႈ၊ ဘာသာစကား၊ ဓေလ့ ထုံးစံမ်ား၊ အသက္ရွင္ပုံ၊ ေတြးေခၚပုံ၊ အိမ္ေဆာက္ပုံ၊ ပြဲက်င္းပပုံ၊ ထြန္ယက္စုိက္ပ်ိဳးျခင္း၊ ၀ါသနာ၊ အစား အေသာက္၊ စိတ္ေနစိတ္ထား၊ ဘာသာတရား၊ နာမည္ေပးျခင္း၊ ဆုိရုိးစကားမ်ားႏွင့္ ေန႔စဥ္ေနထုိင္ အသက္ရွင္ပုံ စသည္တုိ႔ကုိ ေခၚပါသည္။ ထုိေၾကာင့္ ယဥ္ေက်းမႈသည္ အလြန္က်ယ္ျပန္႔လွ ပါသည္။ လူတစ္ဦး၏ ဘ၀တစ္ခုလုံးႏွင့္ သက္ဆုိင္ပါသည္။ ယဥ္ေက်းမႈသည္ ယဥ္ေက်းသိမ့္ေမြ႕ျခင္း၊ ပညာရွိျခင္း၊ အလိမၼာရွိျခင္း၊ ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ျခင္းတုိ႔ႏွင့္လည္း ဆုိင္ပါသည္။ လူတစ္ဦး၏ အသက္ရွင္မႈ ေတြးေခၚမႈ တုိ႔ကို ၾကည့္၍ ယဥ္ေက်းသည္ မယဥ္ေက်းသည္ကုိ ဆုံးျဖတ္ၾကပါသည္။ ထုိေၾကာင့္ ယဥ္ေက်းမႈသည္ အတြင္း သ႑န္၊ အျပင္ သ႑န္ ႏွစ္ခုစလုံးႏွင့္ ဆက္ႏြယ္မႈရွိပါသည္။ ထုိေၾကာင့္ အလြန္က်ယ္ျပန္႔လွေသာ ယဥ္ေက်းမႈ အေၾကာင္းမ်ားထဲမွ စိတ္ႏွင့္ဆုိင္ေသာ ယဥ္ေက်းမႈအေၾကာင္းကုိ ဤေဆာင္းပါးတြင္ ေရးသား သြားပါမည္။

                စိတ္သည္ဘ၀တစ္ခုလုံး၏ျပတင္းေပါက္

            လူသားတုိ႔၏ အမူအရာ၊ အျပဳအမူ၊ အေျပာအဆုိမ်ား ၀တ္စားေနထုိင္ပုံစံသည္ အမူအက်င့္အားလုံးတုိ႔သည္ တစ္ထြာခန္႔ရွိေသာ စိတ္၏ထိန္းခ်ဳပ္မႈ၊ ေမာင္းႏွင့္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႔ အျပင္ လူသားတုိ႔၏ အေျမာ္အျမင္၊ ဥာဏ္ပညာ၊ အရည္အေသြးတုိ႔သည္လည္း စိတ္၏ အရည္အေသြး တစ္ရပ္ျဖစ္ပါသည္။ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕ျခင္း၊ ရုိင္းစို္င္းမႈတုိ႔သည္လည္း စိတ္၏ စီမံမႈေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

                အျမင္က်ယ္ျခင္းႏွင့္ အျမင္က်ဥ္းေျမာင္းျခင္း တုိ႔သည္လည္း စိတ္ႏွင့္ သက္ဆုိင္လ်က္ရွိ ပါသည္။ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ျခင္းႏွင့္ ေနာက္က်က်န္ျခင္း တုိ႔သည္လည္း စိတ္နွလုံး၏ စြမ္းေဆာင္ရည္ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ဘာသာတရားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ယုံၾကည္ျခင္းႏွင့္ ရင့္က်က္မႈတုိ႔သည္ စိတ္ေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္။ ထုိေၾကာင့္ စိတ္သည္ လူတစ္ဦး၏ ဘ၀တစ္ခုလုံးကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ေသာအရာ ျဖစ္သည္။ ေကာင္းသည္ဟု ရႈျမင္ပါက အရာအားလုံးသည္ အေကာင္းျဖစ္သြားၿပီး မေကာင္းဟု ဆုံးျဖတ္ပါက အႏၱရာယ္မ်ားသြား ပါသည္။ ထုိအျပင္ လူတစ္ဦးသည္ စိတ္ခ်မ္းသာစြာ ေနထုိင္ပါက ေကာင္းေသာအရာကုိ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ၿပီး စိတ္ဆင္းရဲပါက အရာအားလုံးကုိ ဆုံးရႈံးႏုိင္ပါသည္။ စိတ္သည္ လူတစ္ဦးကုိ ဖ်က္ဆီးႏုိင္သကဲ့သုိ႔ လူတစ္ဦးကုိ ေကာင္းမြန္စြာ တည္ေဆာက္ႏုိင္သည္။ ထုိေၾကာင့္စိတ္သည္ လူဘ၀တစ္ခုလုံးအတြက္ ျပတင္းေပါက္ပင္ ျဖစ္သည္။

မဖိတ္ေခၚထားသည့္ ဧည့္သည္မ်ား

              အိမ္တြင္ေမြးေန႔ပြဲ၊ ခရစ္စမတ္ပြဲ .... စသည္တုိ႔ကုိ က်င္းပေသာအခါ ခင္မင္ ရင္းႏွီးသူမ်ားကုိ ဖိတ္ၾကားၾကပါသည္။ သူစိမ္းတစ္ရံစာေတြကုိေတာ့ ဖိတ္ေခၚေလ့မရွိပါ။ သုိ႔ရာတြင္ တစ္ခါတေလမွာ သူတုိ႔ လည္းပါလာ တတ္ပါသည္။ ထုိ႔အျပင္ အလြန္ရင္းႏွီးသည့္ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးမ်ားက မဖိတ္ေခၚပဲ ေရာက္လာၾကပါေသးသည္။ သည္လုိေရာက္လာသည့္ အခါမ်ိဳးတြင္ ၀မ္းသာပီတိ ျဖစ္ရပါသည္။

             ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ ပြဲမ်ားကုိ ဖိတ္စာမပါလွ်င္ သြားလုိ႔မရပါ။ယခုလုိ ျပဳရသည္မွာ လုံၿခံဳေရးအတြက္ သာမက ထုိင္ခုံကုိ အတိအက် ထားရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ သည္လုိပြဲေတြကုိ မတက္ေရာက္ႏုိင္သည့္အခါ အခ်ိန္မီ အေၾကာင္းၾကားရပါသည္။ ထုိအခါမ်ိဳးတြင္ RSVP ဟု ေရးထားပါသည္။ ျပင္သစ္လုိ “ေက်းဇူးျပဳ၍ အေၾကာင္းျပန္ပါ” ဟု ဆုိလုိပါ၏။

                 လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္က မထင္ရွားသည့္ ေတာၿမိဳ႕ေလး တစ္ၿမိဳ႕တြင္ ေမြးေန႔

ပြဲငယ္ေလးတစ္ခုက်င္းပခဲ့ပါသည္။ ဘုရင္တကာတုိ႔၏ ဘုရင္ ေမြးဖြားေသာ္လည္း အခမ္းအနားကုိ နန္းေတာ္တြင္ မဟုတ္ဘဲ ႏြားတင္းကုပ္တြင္ က်င္းပပါသည္။ ေမြးေန႔ရွင္၏ မိဘေတြက ဆင္းရဲေသာေၾကာင့္ မည္သည့္ အစားအေသာက္ႏွင့္မွ် ဧည့္ခံေကၽြးေမြးႏုိင္ျခင္း မရွိပါ။ ဖိတ္ေခၚျခင္း ခံရေသာသူေတြကလည္း အနည္းငယ္သာ ရွိၿပီး လယ္ကြင္းထဲက သုိးထိန္းေတြ ျဖစ္ပါ၏။ အျခားမည္သူ႔ကုိ အသိမေပးပါ။ သုိ႔ရာတြင္ မဖိတ္ေခၚပဲ ေရာက္ရွိသူမ်ား ရွိပါသည္။ အခ်ိန္မီေတာ့ မဟုတ္ပါ။ မုိင္တစ္ေထာင္ေက်ာ္ ေ၀းေသာအရပ္မွ လာရသည့္အတြက္ သုံးလမွ တစ္ႏွစ္အထိၾကာႏုိင္သည္ဟု ခန္႔မွန္းၾကပါသည္။ မာဂုပညာရွိမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ေမြးမည့္ေနရာႏွင့္ ေန႔ရက္ကုိလည္း အတိအက် မသိၾကပါ။ ေကာင္းကင္မွ ၾကယ္တစ္စင္းကုိ ၾကည့္ၿပီး စမ္းတ၀ါး၀ါးျဖင့္ လာေရာက္ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ (မ ၂း၁၁)

ေနာက္ဆုံးေသာေန႔ရက္ကာလ

 ေမး။           ။ က်မ္းစာထဲတြင္ ဘုရားသခင္သည္ ဒုတိယအႀကိမ္ ေလာကသုိ႔ၾကြလာၿပီး ကမၻာႀကီးကုိ ေဆးေၾကာမည္ဟု ပါရွိပါသည္။ ထုိသုိ႔ေဆးေၾကာၿပီးေနာက္ ဘုရားသခင္သည္ ကမၻာသစ္ကုိ ထပ္မံဖန္ဆင္းဦး မည္ေလာ လူသတၱ၀ါ တုိ႔ကုိလည္း အသစ္ဖန္ဆင္းဦးမည္ေလာ

ေျဖ။           ။  ေနာက္ဆုံးေသာကာလ ေန႔ရက္ႏွင့္ဆုိင္ေသာ သေဘာတရား (Doctrine of Eschatology) ႏွင့္ ဆုိင္ပါသည္။

            ခရစ္ေတာ္ ဒုတိယအႀကိမ္ေလာကသုိ႔ ၾကြလာျခင္းကုိ ဂရိလုိ (Parousia) ဟုေခၚပါသည္။ ေယရႈသည္ ေျမႀကီးေပၚတြင္ ရွိစဥ္က ဒုတိယအႀကိမ္ ၾကြလာဦးမည္အေၾကာင္း ေျပာခဲ့သည္။ ပုံပမာ မ်ားျဖင့္ပင္ ေဟာၾကားခဲ့သည္။ ေကာင္းကင္သုိ႔ တက္ၾကြၿပီးလွ်င္ ၿပီးျခင္းပင္ ေကာင္းကင္တမန္မ်ားမွ တဆင့္ ထပ္မံအတည္ျပဳ ခဲ့ျပန္သည္။ (တမန္ ၁း၁၁ႏွင့္ ဗ်ာဒိတ္ ၃း၁၁) သုိ႔ေသာ္ ယခုအဓိက ေမးခြန္းမွာ ထုိသုိ႔ ျပန္ၾကြလာပါက ကမၻာႏွင့္လူသားတုိ႔ကုိ အသစ္ထပ္မံ ဖန္ဆင္းဦးမည္ေလာ ဟူေသာ ေမးခြန္းျဖစ္၍ ၎ကိုသာ အာသီသ ထားၿပီး ေျဖဆုိပါမည္။

            ၎ေမးခြန္းႏွင့္ အနီးဆုံးေသာ က်မ္းစကားမွာ “ေကာင္းကင္သစ္ႏွင့္ ေျမႀကီးသစ္ကုိလည္း ငါျမင္၏။ အဘယ္သုိ႔နည္းဟူမူကား ေရွးေကာင္းကင္ႏွင့္ ေရွးေျမႀကီးတုိ႔သည္ ေရြ႕သြားၾကၿပီ” ဟူေသာ ဗ်ာဒိတ္ ၂၁း၁ ပါ က်မ္းစကားျဖစ္ပါသည္။

             ၎က်မ္းကုိ ရွင္ေယာဟန္ေရးခဲ့ပါသည္။ ကမၻာသစ္ကုိ ဖန္ဆင္းျခင္းမျပဳဘဲ ကမၻာေဟာင္းကုိ အသစ္ျပဳျပင္မည္ဟူေသာ အယူအဆမွာ ေဟၿဗဲလူမ်ိဳးတုိ႔ထဲတြင္ ရွိေနပါသည္။ ေဟရွာ ၆၅း၁၇ တြင္ “မုိးေကာင္းကင္သစ္ႏွင့္ ေျမႀကီးသစ္” ဟု ေရးထားေစကာမူ အေဟာင္းကုိသာ ျပဳျပင္ၿပီး အသစ္မဖန္ဆင္းဟူေသာ အယူအဆမ်ားကုိ ေဟၿဗဲလူမ်ိဳးတုိ႔က လက္ခံထားပါသည္။ (ေဟရွာ ၆၆း၂၂ ႏွင့္လည္း ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ပါ)

ထာ၀ရဘုရားသည္အာဒံ၊ဧဝႏွစ္ဦးတည္းကုိသာဖန္ဆင္းသေလာ

ေမး။          ။ ထာ၀ရဘုရားသည္ ကမၻာဦးက အာဒံႏွင့္ဧဝကုိဖန္ဆင္း၍ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးအားထိမ္းျမားေပးခဲ့ရမွ အစ ေပါက္ဖြားလာၾကရာတြင္ ၎တုိ႔ေမြးဖြားလာေသာ သားသမီးအခ်င္းခ်င္း အိမ္ေထာင္ျပဳ၍ တဆင့္ ပြားမ်ားလာျခင္းေလာ ဟူ၍ မရွင္းလင္းပါ။ သိပါရေစ။

ေျဖ။        ။ (O.T Theology) အရ ေျဖပါမည္။

                ကမၻာဦး ၁း၂၇ ကုိၾကည့္ပါ။ ထာ၀ရဘုရားသည္ မိမိ၏ပုံသ႑ာန္နဲ႕အညီ လူကုိ ဖန္ဆင္း ေတာ္မူသည္။ လူေယာကၤ်ား၊လူမိန္းမတုိ႔ကုိ တၿပိဳက္နက္တည္း ဖန္ဆင္းေတာ္မူၿပီးလွ်င္ “အခ်င္းတု႔ိ၊ မ်ားျပားစြာ ေမြးဖြားၾကေလာ့၊ ေျမႀကီးကုိ ျပည့္ေစ၍ ႏုိင္ၾကေလာ့” ဟု ဆုိၿပီး သူတုိ႔ကုိ ေကာင္းၾကီးေပးခဲ့ ေၾကာင္း ေတြ႕ရပါလိမ့္မည္။ ၎မွတ္တမ္းကုိ P ဟုေခၚေသာ ယဇ္ပေရာဟိတ္အဖြဲ႕က ေရးသားမွတ္တမ္း တင္ခဲ့သည္။ 

              ကမၻာဦး ၂း၈ႏွင့္ ၂း၂၂ကုိ ၾကည့္ပါ။ လူႏွင့္လူမိန္းမ (အာဒံႏွင့္ဧဝ) ကုိ တစ္ဦးၿပီးမွတစ္ဦး ဖန္ဆင္းခဲ့ရေၾကာင္း ေရးထားသည္ကုိ ေတြ႕ရပါလိမ့္မည္။ ဤဒုတိယမွတ္တမ္းကုိ ေရးသားသူမ်ားအား J ဟုေခၚေသာ ပုဂၢိဳလ္တစ္စုက ေရးသားခဲ့ပါသည္။ ထာ၀ရဘုရားအား (Jahweh) ဝါ (Jehovah) ဟူေသာ အမည္နာမျဖင့္ က်မ္းကုိ ေရးသားျပဳစုခဲ့သူမ်ားအား ဤသုိ႔ ေခၚၾကသည္။

                သုိ႔ေၾကာင့္ လူကုိ ဖန္ဆင္းျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ မွတ္တမ္းႏွစ္ခု ရွိေနပါသည္။ ၎တုိ႔မွာ (ကမၻာ ဦး ၁း၂၆-၃၀ႏွင့္ ၂း၄-၇၊ ၁၈း၂၂) တုိ႔ျဖစ္ပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ထုိသုိ႔ျဖစ္ရသည္ကုိ ရွင္းရမည္ျဖစ္၍ ဤစာေစာင္တြင္ ေနရာရွိမည္ မဟုတ္ပါ။ သမၼာက်မ္း၏ ပထမေျခာက္ေစာင္ကုိ အဆုိပါ စာေပပညာရွင္မ်ားက ေရးသားခဲ့ေၾကာင္း သုေတသီမ်ားက ေတြ႕ရွိထား ပါသည္။

သမၼာက်မ္းစာသမုိင္း

ဓမၼေဟာင္းက်မ္း

                  သမၼာက်မ္းစာထဲမွာ ပထမဆုံး ၃၉က်မ္းကုိ ဓမၼေဟာင္းက်မ္းလုိ႔ သိထားၾကသည္။ ဓမၼေဟာင္း က်မ္းကုိ ေဟၿဗဲလုိ ေရးသားခဲ့တာ ျဖစ္ၿပီး က်မ္းပုိဒ္အနည္းငယ္ေလာက္ကုိသာ အာေရမစ္နဲ႕ ေရးသား ခဲ့ပါတယ္။ ဓမၼေဟာင္းက်မ္းကုိ ေအာက္ပါအတုိင္း က်မ္း၀င္အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတာကုိ ေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။

၁။   ယုဒက်မ္း၀င္ တနခက်မ္း

   ၁။   ကမၻာဦးက်မ္း

   ၂။.   ထြက္ေျမာက္ရာက်မ္း            (ပညတၱိက်မ္း)

   ၃။   ၀တ္ျပဳရာက်မ္း                           တုိရာ

   ၄။   ေတာလည္ရာက်မ္း

   ၅။   တရားေဟာရာက်မ္း

   ၆။   ေယာရႈမွတ္စာ

   ၇။   တရားသူႀကီးမွတ္စာ                  ( ကနဦးပေရာဖက္က်မ္းမ်ား)

   ၈။   ဓမၼရာဇ၀င္ပထမႏွင့္ဒုတိယေစာင္              နာဗီအင္း

   ၉။   ဓမၼရာဇ၀င္တတိယႏွင့္စတုတၳေစာင္

   ၁၀။   ေဟရွာယအနာဂတၱိက်မ္း

   ၁၁။   ေယရမိအနာဂတၱိက်မ္း

   ၁၂။   ေယဇေက်လအနာဂတိၱိက်မ္း

   ၁၃။   ပေရာဖက္ ၁၂ပါး          ( ေနာက္ပုိင္းပေရာဖက္က်မ္းမ်ား)

           ေဟာေရွ                                     နာဗီအင္း

           ေယာလ

          အာမုတ္

           ၾသဗတိ

           ေယာန

           မိကၡာ

           နာဟုံ

           ဟဗကၠဳတ္

           ေဇဖနိ 

           ဟဂၢဲ

           ဇာခရိ

           မာလခိ

   ၁၄။   ဆာလံက်မ္း

   ၁၅။   ေယာဘ၀တၳဳ

   ၁၆။   သုတၱံက်မ္း                            ကဗ်ာ၊အလၤကာက်မ္းမ်ား

   ၁၇။   ရုသ၀တၳဳ                                     (ခါတုဗင္း)

   ၁၈။   ေရွာလမုန္သီခ်င္း

   ၁၉။  ေဒသနာက်မ္း

   ၂၀။   ေယရမိျမည္တမ္းစကား

   ၂၁။   ဧသတာ၀တၳဳ

   ၂၂။   ဒံေယလအနာဂတၱိက်မ္း

   ၂၃။   ဧဇရ- ေနဟမိမွတ္စာ

   ၂၄။   ရာဇ၀င္ခ်ဳပ္  ပထမႏွင့္ဒုတိယေစာင္

ၿမဲတည္ေက်ာက္၊ ကၽြႏ္ုဖုိ႔ကြဲ........

ၿမဲတည္ေက်ာက္က်ဴး - Rock of Ages Cleft for me

သီခ်င္းနံပါတ္-   ၁၆၇

             ဓမၼသီခ်င္းစာအုပ္သစ္၌ ပုဒ္ေရ ၁၆၇ေျမာက္ ေသာသီခ်င္းသည္ “ၿမဲတည္ေက်ာက္က်ဴး” ျဖစ္ပါသည္။ ေျမာက္ျမားလွစြာေသာ တပည့္ေတာ္တု႔ိသည္ ဤသီခ်င္းအား လြန္စြာႏွစ္သက္၍ ခြန္အား တည္ေဆာက္ရန္အတြက္ သီဆုိခဲ့ၾကသည္။ စုံစမ္းျခင္းေရာက္ေသာကာလမ်ား၌........

                   “ၿမဲတည္ေက်ာက္ ကၽြႏု္ပ္ဖုိ႔ကြဲ

                   ခုိပါေစကုိယ္ေတာ္ အထဲ...........

                   နံေတာ္ထဲက စီးေရ... ေသြး

                   ျပစ္အနာကုိၿငိမ္းေစေရ....

                  ျပစ္ေျဖရွင္း ႏွလုံးေဆးေၾကာ

                  ကုန္စင္ ကယ္တင္ပါေစေသာ....”

                  ဤဓမၼေတးသည္ လဲမသြားေစရန္ တုိးညွင္းစြာ အားေပးေသာ သီခ်င္းေကာင္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသခံခ်က္ မ်ားစြာရရွိခဲ့ပါသည္။ အရက္သမားတစ္ေယာက္ကုိ ေျပာင္းလဲေစခဲ့ဖူးပါသည္။ ေရနစ္သူကုိ လြတ္ေျမာက္ေစခဲ့ဖူးသည္...... စသည္ျဖင့္ ရာဇ၀င္သမုိင္း ရွိခဲ့သည္။

               ဤဓမၼေတး၏ မူလကား ၁၇၇၆ခုနွစ္တြင္ ျဖစ္သည္။ ႏွစ္ေပါင္း ၂၂၀ၾကာ ခဲ့ၿပီး၊ ဆရာ ၾသဂတ္စတက္ေတာ့ ပေလဒီ Rev. A. Toplady  1746-1778 ေရးသားခဲ့ပါသည္။ ဆရာသည္ ၁၂ႏွစ္သား မွစ၍ တရားေဟာကာ ၁၄ႏွစ္တြင္ ဓမၼသီခ်င္းမ်ား စတင္ေရးစပ္သည္။ သူသည္ သခင္ေယရႈႏွင့္ ေတြ႕၍ လက္ေတာ္ႏွင့္ တုိ႔ျခင္းခံရၿပီးလွ်င္ အျပစ္ကုိပယ္လ်က္ ၀မ္းေျမာက္ဖြယ္ေသာ ဧ၀ံေဂလိတရာကုိ ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာမေရြး ေဟာၾကားျခင္းသည္ အေရးႀကီးေသာ သာသနာ႕တာ၀န္ ျဖစ္သည္ဟု ယုံၾကည္သူ တစ္ဦး ျဖစ္သည္။

            ေတာ့ပေလဒီသည္ ဤသီခ်င္း၌ လူသည္ ဘုရားသခင္ကုိ ကနဦးကပင္ လုိအပ္ခဲ့ေၾကာင္း၊ အသက္တာ တစ္ေလွ်ာက္လုံးတြင္သာမက ေကာင္းကင္ႏုိင္ငံသုိ႔ ၀င္စား၍ တရားစီရင္ေတာ္မူသည္အထိ လုိအပ္ေၾကာင္းေဖာ္ျပ၍ ဆုေတာင္းသံျဖင့္ အဆုံးသတ္ခဲ့သည္။

တပည့္ေတာ္ခ်စ္ျခင္းသည္.....

တပည့္ေတာ္အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ျခင္းက်ဴး -    Blest Be the Tie that Binds

သီခ်င္းနံပါတ္-   ၃၆၆

           စည္းေ၀းႀကီးမ်ား၏နိဂုံးတြင္ ဤဓမၼသီခ်င္းကုိ အသုံးမ်ား ခဲ့ပါသည္။ ဓမၼသဘင္မ်ား ၿပီးဆုံးခါနီးတြင္ မခြဲမခြာၾကမီ ဤဓမၼသီခ်င္းကုိ သီဆုိၾကေသာအခါ စိတ္ႏွလုံးတြင္ မျမင္ရေသာ တြယ္တာမႈ တစ္ခုခုက အမွန္တကယ္ပင္ ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္း သံေယာဇဥ္ကုိ ျဖစ္ေစပါသည္။

             တပည့္ေတာ္ခ်စ္ျခင္းသည္

            ညီအစ္ကုိခ်င္း၌တည္

            ၀ိညာဥ္သေဘာ ညီညြတ္အစဥ္

           ထက္ဘုံ၌ကဲ့သုိ႔တည္း........

         ဂၽြန္ေဖာဆက္ John Fawsett 1740-1817 ၏ လက္ယာျဖစ္ေသာ ဤသီခ်င္းကုိ ဓမၼသီခ်င္း၏ ပုဒ္ေရ ၃၆၆အျဖစ္ ေတြ႕ျမင္ရပါသည္။ အဂၤလိပ္ဓမၼသီခ်င္းစာအုပ္၌ ပုဒ္ေရ ၄၇၆တြင္ Blest be the Tic that Binds ဟု ေဖာ္ျပပါသည္။ ဆယ့္ရွစ္ရာစုတြင္ ဆရာဂၽြန္ေဖာဆက္သည္ အဂၤလန္ျပည္၏ ေက်းလက္ျဖစ္ေသာ ေရာက္ရွားရြာ၏ သင္းအုပ္ျဖစ္ခဲ့သည္။

          ဂၽြန္ေဖာဆက္၏ ေမြးသကၠရာဇ္ကုိ ၁၇၃၉ဟူ၍ မူကြဲလည္းေတြ႕ရပါသည္။ သူသည္ဆင္းရဲေသာ မိသားစုမွ ေမြးဖြားလာသူျဖစ္ၿပီး ၀ႈိက္ဖီးလ္၏ တရားေၾကာင့္ စိတ္ေျပာင္းလဲလာခဲ့သူ ျဖစ္ပါသည္။ အသက္၁၆ႏွစ္တြင္ ေျပာင္းလဲ၍ ၂၆ႏွစ္တြင္ အမႈေတာ္ေဆာင္ျဖစ္လာကာ ေရာက္ရွားရြာတြင္ သင္းအုပ္ လုပ္ခဲ့ပါသည္။

           သူသင္းအုပ္လုပ္ေသာ အသင္းေတာ္တြင္ ဆင္းရဲေသာသူမ်ား ပါ၀င္ဖြဲ႕စည္းထားသျဖင့္ ဆရာ့ကုိ လစာ ေကာင္းေကာင္းမေထာက္ပံ့ႏုိင္ေပ။ ေပါင္ ၅၀ခန္႔မွ်ေသာ လစာႏွင့္ႀကိဳးစား အမႈထမ္းရာ သင္း၀င္သူ မ်ားစြာ၏ ခ်စ္ခင္မႈကုိ ရရွိေပသည္။

အုိ...ငါ၀ိိညာဥ္ေနာက္ေနာက္မေမ့..........

ေမတၱာေတာ္ေအာက္ေမ့က်ဴး-    O thou my Soul forget me more

သီခ်င္းနံပါတ္.......... ၂၆၃

          ဤသီခ်င္းကုိ မူလက ဟိႏၵဴစာႏွင့္ ကရစ္ရွနပ္ အမည္ရွိေသာ ဟိႏၵဴတစ္ပည့္ေတာ္ တစ္ေယာက္ ေရးသည္။ ကရစ္ရွနပ္ တပည့္ေတာ္ျဖစ္ရသည့္ အေၾကာင္းမွာ တစ္ေန႔သ၌ လက္သမားလုပ္၍ လက္ေမာင္း က်ိဳးသျဖင့္ ဓမၼဆရာကယ္ရီ၏ လက္ေထာက္ ဆရာေသာမကုိ ေခၚယူ၍ကုသလွ်င္ ဆရာေသာမသည္ အခြင့္ အားေလ်ာ္စြာ ဧ၀ံေဂလိတရားေတာ္ကုိ သူ႔အား ေဟာေျပာေလသည္။ ကရစ္ရွနပ္စိတ္တြင္ ထုိဆရာ တရားေတာ္ အျမစ္စြဲ၍ စဥ္းစားေလေလျဖစ္သည္။

         မယား၊သမီးေပါင္း သုံးေယာက္တုိ႔လည္း ထုိအတူသေဘာက် ေသာေၾကာင့္ ၁၈၀၀ျပည့္၊ ဒီဇင္ဘာ ၂၂ရက္ေန႔တြင္ ဆရာကယ္ရီထံမွာ ႏွစ္ျခင္းမဂၤလာကုိ ေတာင္းေလသည္။

          ကရစ္ရွနပ္၊ညီ၊ မယားႏွင့္ သမီးတုိ႔ ဟိႏၵဴဇတ္ကုိစြန္႔၍ ခရစ္ယာန္ ေရႏွစ္ျခင္းမဂၤလာ ခံမည္ကုိ ဆီရင္ပူၿမိဳ႕သူ၊ၿမိဳ႕သား လူအမ်ားတုိ႔ ၾကားသိၾကလွ်င္ လူႏွစ္ေထာင္ ထၾကြေသာင္းက်န္း၍ ကရစ္ရွနပ္ အိမ္သုိ႔သြားေရာက္လ်က္သူႏွင့္သူ႔ညီအစ္ကုိတုိ႔ကုိ ဆြဲထုတ္ၿပီးလွ်င္ ရာဇ၀တ္တရားသူႀကီးမင္းေရွ႕ အပ္ၾကေသာ္လည္းခ်က္ခ်င္းလႊတ္ခြင့္ ရၾကေလသည္။

ၿငိမ္သက္ျခင္းျမစ္လုိ......

ေကာင္းေပသည္က်ဴး-   It is well in my soul

သီခ်င္းနံပါတ္-   ၂၉၉

           ဤသီခ်င္းကုိ ကၽြန္ေတာ့္၏ အဖြားျဖစ္သူ ေဒၚအုန္းစိန္(ဖဒုိၿမိဳ႕ေနသူ) အလြန္ႏွစ္သက္သျဖင့္ ငယ္စဥ္မွ သီဆုိခဲ့သည္ကုိ ၾကားဖူးခဲ့သည္။ သူ႔အသက္ ၉၀ခန္႔တြင္ သူငယ္ျပန္၍ အရာရာေမ့ေလ်ာ့ကာ သတိလက္လြတ္ ရွိခဲ့ေသာ္လည္း ဤသီခ်င္းကုိမူ မေမ့၊ ဆုိၿမဲရွိသည္။ အသက္တာတစ္ေလွ်ာက္လုံး သူမ မက္ေမာစြာ သီဆုိခဲ့ပါသည္။ အရာရာကုိ ေမ့ေသာ္မွ.... ဤသီခ်င္းကုိ မေမ့ႏုိင္။ ႏွလုံးသားတြင္ ကိန္း၀ပ္ ေနဆဲျဖစ္သည္။ ဤသီခ်င္းကုိ သူမနည္းတူ ခရစ္ယာန္အမ်ားသည္လည္း ခြန္အားယူရန္ သီဆုိၾကသည္။

            မူရင္းေတးျပဳစာဆုိမွာ..... မစၥတာ အိပ္၊ ဂ်ီ စပက္ေဖာ္ ျဖစ္သည္။ ၁၈၇၆ခုႏွစ္တြင္ ေရးသား ခဲ့သည္။ သူ၏ ခါးသီးေသာအေတြ႕အႀကံဳမွ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ခံစားခ်က္လည္း ဟုတ္မွန္ပါသည္။ ၁၈၇၄ခုႏွစ္တြင္ ျပင္သစ္သေဘၤာ စီဒီေဟ၀ါသည္ အေမရိကန္မွအျပန္ အတၱလန္တိတ္ သမုဒၵရာ၌ ရြက္သေဘာၤတစ္စီးႏွင့္ တုိက္မိပ်က္စီး၍ နစ္ျမဳပ္ သြားခဲ့သည္။ သေဘၤာတြင္ပါလာေသာ ခရီးသည္ အမ်ားအျပား ေရနစ္ေသဆုံးၾကစဥ္..... စပက္ေဖာ္ မိသားစုလည္း ပါ၀င္ပါသည္။

ကုိယ္ေတာ္ႏွင့္နီးေစပါ

ကုိယ္ေတာ္ႏွင့္နီးေစပါက်ဳး- Nearer my God to thee

ဓမၼသီခ်င္းနံပါတ္-  ၁၉၈

                     “ကုိယ္ေတာ္ႏွင့္နီးေစပါ၊ ကၽြႏု္ပ္ဘုရား၊ ကားတုိင္ျဖင့္ေျမာက္ေသာ္လည္း၊ ဤပတၳနာ” အစခ်ီေသာ ဓမၼသီခ်င္းကုိ ခရစ္ယာန္တုိ႔သည္ ေၾကကြဲေသာအခ်ိန္တြင္ တပ္မက္ခုံမင္စြာ အားယူသီဆုိ ၾကပါသည္။
        ဓမၼသီခ်င္းကၽြမ္းက်င္သူမ်ားက...........
        အမ်ိဳးသမီးစာဆုိမ်ား ေရးသည့္ ဓမၼသီခ်င္းမ်ားအနက္ အေကာင္းဆုံး ဂႏၱ၀င္သီခ်င္းဟု မွတ္ခ်က္ျပဳ ပါသည္။ စာရာဖလား၀ါး၏ လက္ယာျဖစ္၍ ဖခင္ျဖစ္သူ တီဖလား၀ါး၏ အေမြကုိ ရေသာသူ ျဖစ္ပါသည္။ ကမၻာဦးက်မ္း ၂၈း၁၁-၁၇ ကုိအေျချပဳ၍ စပ္ဆုိေသာ သီခ်ငး္ျဖစ္ေလသည္။ ၁၈၄၁ခုႏွစ္တြင္ ဤသီခ်င္းကုိ ေရးခဲ့ၿပီး၊ ၁၈၄၃ခုႏွစ္တြင္ မစၥတာအာဒံႏွင့္ လက္ထပ္သည္။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္သည္ သီခ်င္းအမ်ားအျပားကုိ ေရးခဲ့သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။

           ျမန္မာဘာသာသုိ႔ ဆရာႀကီး စတီဗင္က ၁၈၆၅ခု ဇူလုိင္လတြင္ ျပန္ဆုိေရးသား ခဲ့ပါသည္။ ဤသီခ်င္းႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အျဖစ္အပ်က္ သက္ေသခံမႈ အမ်ားအျပားရရွိ ေလသည္။

ငါတုိ႔ျပစ္ႏွင့္၀မ္းနည္းျခင္းမ်ား

မိတ္ေဆြေယရႈက်ူး-    What a Friend We Have in Jesus

             ဂ်ိဳးဇက္စကရီဗင္(၁၈၂၀-၁၈၈၆) ၏ လက္ယာမြန္ သီခ်င္းေလးျဖစ္ပါသည္။ ခရစ္ယာန္ အမ်ားအျပား ႏွစ္သက္ေသာ သီခ်င္းျဖစ္၍ ခြန္အားယူသီဆုိၾကသည္။ ဤဂႏၱ၀င္သီခ်င္းသည္ ႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီ၍ ၾကေသာ္လည္း မေဟာင္းမႏြမ္းဘဲအၿမဲအသုံးျပဳခဲ့ေသာ သီခ်င္းျဖစ္သည္။ ဆရာအေဆာင္း၏ ျမန္မာလက္ယာ အေကာင္းဆုံးလည္းျဖစ္သည္။
             ဤသီခ်င္း၏မူရင္းစာဆုိ ဂ်ိဳးဇက္စကရီဗင္သည္ လက္ထပ္ရန္ျပင္ဆင္ထားေသာေန႔၌ ... လက္မထပ္မီမွာပင္ သတုိ႔သမီးသည္ ေရနစ္၍ေသဆုံးေလသည္။ အထီးက်န္ေသာသူ႔ဘ၀ကုိ အသစ္မမရွာဘဲ အမႈေတာ္ေဆာင္ဖုိ႔ရန္ သိႏၷိ႒ာန္ခ်ေလသည္။ ထရီနတီေကာလိပ္မွ ဘြဲ႕ရၿပီးရုပ္ရည္ ေခ်ာေမာေသာ္လည္း မာန္မာနမရွိ။ အလုပ္ၾကမ္းသမားတစ္ေယာက္ ကဲ့သုိ႔ပင္ သြားလားေနထုိင္၍ ေနထုိင္၍ ေနေလသည္။

               တစ္ခါက အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္က သူ႔အားထင္းခြဲရန္ မွားယြင္း၍ ငွားရမ္းဖူးသည္ကုိ မာန္မာန မရွိ ၀င္၍ခြဲေပးေလသည္။ ထုိမွစ၍ လူအုိ၊လူနာတုိ႔၏ ထင္းမ်ားကုိ အခမဲ့ လုိက္လံခြဲျခမ္းေပးေလသည္။ ရွင့္နာမည္ဘယ္လုိလဲလုိ႔ ေမးလွ်င္ .......
             “ဒုကၡိတႏွင့္ ဆင္းရဲသားမုဆုိးမ တုိ႔၏ထင္းကုိ အခမယူဘဲ ျဖတ္ေပးတတ္ေသာ မစၥတာ စကင္ရီဗင္...... ” ဟုေျဖတတ္သည္။

ျမန္မာဓမၼသီခ်င္းမ်ား၏ရာဇ၀င္

                 ႏွစ္ျခင္းသာသနာ ျမန္မာျပည္သုိ႔ေရာက္လာခါစတြင္ ဓမၼသီခ်င္းမ်ားကုိ အသုံးမျပဳၾကေပ။ ဆရာ ယုဒသန္ဦးေဆာင္ေသာ သာသနာျပဳသူတု႔ိ၏ လက္ထဲတြင္ ျမန္မာဘာသာ ဓမၼသီခ်င္းမ်ားမရွိႏုိင္ သည့္အျပင္ ဆရာယုဒသန္သည္ ကုိယ္တုိင္ကလည္း သီခ်င္းကုိ အသံအေနအသံထားႏွင့္ သီဆုိသင္ၾကားေပးဖုိ႔ အားနည္းေနေသာေၾကာင့္ဟု ဆုိပါသည္။

               တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဆရာယုဒသန္သည္ အသံမတည့္၊ သီခ်င္းမဆုိတတ္ဟု ေျပာၾကပါသည္။ ျမန္မာ လူမ်ိဳးကလည္း ဘုရားရွိခုိးရာတြင္ သီခ်င္းမဆုိသင့္ ....... ဟု အယူသည္း အစြဲႀကီးက်န္ေနတာကုိလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ ထုိအယူသည္းမႈသည္ ျမန္မာျပည္မွာသာမက အဂၤလန္မွာလည္း ရွိခဲ့ဖူးသျဖင့္ အဂၤလိပ္တုိ႔ သည္ ဆာလံသီခ်င္းကုိသာ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ သီဆုိခဲ့ၾကရသည္ဟု ဆုိပါသည္။

                ၁၈၆၉ခုႏွစ္ မွတ္တမ္းတစ္ေစာင္တြင္ ဆရာႀကီးေမဆင္ Rev. Francis Mason ေမာ္လၿမိဳ႕သုိ႔ ဆုိက္ေရာက္လာခါစ အခ်ိန္တြင္ ခရစ္ယာန္တပည့္ေတာ္မ်ား၊ ျမန္မာ၊ ကရင္တုိ႔သည္ ဓမၼသီခ်င္းမဆုိဘဲ ဘုရားရွိခုိးလွ်င္ အစတြင္ပင္ ........ “သုံးပါးေပါင္း တစ္ဆူတည္းျဖစ္ေတာ္မူ ေသာ ခမည္းေတာ္၊ သားေတာ္၊ သန္႔ရွင္းေသာ ၀ိညာဥ္ေတာ္ ဘုရားကုိ ရွိခုိးပါ၏”  ဟူ၍ ရြတ္ဆုိၾကသည္ဟု ဆုိသည္။ ဤအစီအစဥ္ကုိ ဆရာယုဒသန္က စီမံခဲ့ၿပီးေနာက္ တျဖည္းျဖည္းဓမၼသီခ်င္းဆုိေသာ အေလ့အက်င့္ကုိ တည္ေဆာက္ယူ ခဲ့ရသည္ဟု ဆုိပါသည္။

              ဓမၼသီခ်င္းကုိ သီဆုိျခင္းအမႈသည္ ဆရာကတၱားႏွင့္ ဆရာဟင္းေကာက္တုိ႔၏ မိသားစုမ်ား ေရာက္လာမွ ပုိ၍ဖြံ႔ၿဖိဳး လာသည္။ ထုိဆရာတုိ႔၏ ဇနီးသည္တုိ႔သည္ အလြန္သီခ်င္းဆုိတတ္၍ အသံလည္း ေကာင္းသည္။ ၀ါသနာပါ၍ သူတပါးကုိလည္း သင္ၾကားေပးဖုိ႔ ေစတနာရွိသည္။ သူတုိ႔၏ ႀကိဳးစားမႈျဖင့္ ျမန္မာဓမၼသီခ်င္း၏ ၾသဇာသည္ ယုံၾကည္သူမ်ားအေပၚလႊမ္းမုိး၍ သီခ်င္းအားျဖင့္ ဂုဏ္ေတာ္ခ်ီးမြမ္းဖုိ႔ရန္ အတြက္ ေပ်ာ္ေမြ႕ႏွစ္သက္လာၾကသည္။ 

ဘဏ္တုိက္ႏွင့္အမႈိက္ပုံး

               “ဘဏ္” ကုိ ေငြအပ္၊ ေငြစု၊ ေငြလႊဲသည့္ ေနရာအျဖစ္ႏွင့္ သိထားၾကပါသည္။ သုိ႔ရာတြင္ ေငြအျပင္ အျခား တန္ဖုိးရွိေသာ အရာမ်ားကုိ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေပးေသာ ဘဏ္၀န္ေဆာင္မႈမ်ိဳး ေတြလည္း ရွိပါေသးသည္။ Safe deposit box ဟုေခၚပါသည္။ ဘဏ္တြင္ေငြၾကာၾကာ စုထားလွ်င္ အတုိးမ်ားမ်ားရပါသည္။ မၾကာခဏ ထုတ္သုံးေနလွ်င္ေတာ့ အတုိးသိပ္မရသည့္အျပင္ တခ်ဳိ႔ဘဏ္ေတြက ေပးကုိမေပးပါ။ ဘဏ္သည္ မိမိတန္ဖုိးထားေသာအရာမ်ားကုိ လုံၿခံဳစြာ သိမ္းဆည္းထားႏုိင္ေသာ ေနရာျဖစ္ပါသည္။

              “အမႈိက္ပုံး” ဆုိသည္မွာ စြန္႔ပစ္လုိေသာ ပစၥည္းမ်ားကုိ ထားသည့္ေနရာ ျဖစ္ပါသည္။ သည္အထဲတြင္ အညစ္အေၾကးေတြလည္း ပါ၀င္ပါသည္။ ထုိေၾကာင့္ ပုံးထဲ၌ ၾကာရွည္စြာ ထားလုိ႔ မျဖစ္ပါ။ မပုပ္မသုိးမီ အၿပီးအပုိင္စြန္႔ပစ္လုိက္ဖုိ႔  လုိအပ္ပါသည္။ တခ်ိဳ႕အမႈိက္ေတြကုိေတာ့ မီးရွိဳ႕၍ ရွင္းပစ္ႏုိင္ပါသည္။ 

              လူသည္ ဘုရားသခင္ဖန္ဆင္းထားသည့္ သတၱ၀ါမ်ားအထဲတြင္ အသိညာဏ္အၾကြယ္၀ဆုံး ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔ရာတြင္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက “ဘဏ္တုိက္” ႏွင့္ ”အမႈိက္ပုံး” ကုိမွားေနၾကပါသည္။ ဘာကုိစုၿပီး ဘာကုိစြန္႔ရမွန္း မသိပါ။ ယေန႔လူတုိ႔ အေသအလဲရွာေဖြ စုေဆာင္းေနၾကသည့္ အရာမ်ားကုိ ၾကည့္လွ်င္ သိႏုိင္ပါ၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ သည္လုိျဖစ္ရပါ သနည္း။ တန္ဖုိးထားေသာအရာ အႀကီးအက်ယ္ လြဲမွားေနသည့္အတြက္ ျဖစ္ပါ၏။ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အလုအယက္ အၿပိဳင္အဆုိင္ စုေဆာင္းေနၾကၿပီး မရမကဖက္တြယ္ထားေသာ အရာမ်ားသည္ တကယ္ပင္ တန္ဖုိးရွိပါသလား။ တန္ဖုိးကုိ မည့္သည့္ ခ်ိန္ခြင္ျဖင့္ တုိင္းတာၾကမည္နည္း။ 

ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္အေၾကာင္းတေစ့တေစာင္း

                 ႏွစ္ျခင္းခရစ္ယာန္အသင္းေတာ္ ဆုိတာ ေျမာက္ျမားလွစြာေသာ ခရစ္ယာန္ဂုိဏ္းဂဏမ်ား ထဲက ဂုိဏ္းဂဏတစ္ခု၊ အသင္းေတာ္တစ္ပါး ျဖစ္ပါတယ္။ ႏွစ္ျခင္းမ်ားရဲ႕ ၾသ၀ါဒ၊ ဓမၼအေတြးအေခၚ အယူအဆ တစ္ခုက “ယုံၾကည္သူမ်ားသာလွ်င္ ႏွစ္ျခင္းခံယူရမယ္” (Believer's Baptism) ဆုိတဲ့ အခ်က္နဲ႔ ဗတိၱဇံမဂၤလာ ခံယူပုံခံယူနည္းကလည္း“ ေရထဲသုိ႔အကုန္အစင္ႏွစ္ျခင္း” (total immersion) ျဖစ္တယ္ဆုိၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ထုိျပင္မက ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္မ်ားရဲ႕ သက္၀င္ယုံၾကည္မႈထဲမွာ “ကယ္တင္ျခင္း” ဟာ “ယုံၾကည္ျခင္းအားျဖင့္သာလွ်င္ရရွိတယ္”။ (Salvation through faith alone) ဆုိတဲ့ အခ်က္နဲ႔ ယုံၾကည္ျခင္းႏွင့္ က်င့္သုံးမႈအတြက္ သမၼာက်မ္းစာသာလွ်င္ အခ်ဳပ္အျခာျဖစ္တယ္။ (Sole authority of scriptures for faith and practice) ဆုိတဲ့အခ်က္နဲ႔ “ေဒသႏၱရအသင္းေတာ္တုိင္းဟာ မိမိတုိ႔ကံၾကမၼာကုိ ဖန္တီးႏုိင္ေသာ လြတ္လပ္မႈရွိတယ္” (the autonomy of the local congregation church) စတဲ့အခ်က္မ်ား ပါ၀င္ပါတယ္။

                  ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္မ်ားဟာ အမႈေတာ္ကုိေဆာင္ရြက္ရာမွာ သင္းအုပ္မ်ား(pastors) နဲ႔ သင္းေထာက္မ်ား (Deacons) ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ထားရွိတဲ့ စနစ္နဲ႔ အသင္းေတာ္ကုိ အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ေျပာင္းေရႊ႕ျခင္း(သုိ႔) ထုတ္ပယ္ျခင္းကုိေတာ့ သာမန္အသင္းသူ/သား မ်ားက ဆုံးျဖတ္ေပးပါတယ္။ ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္ဟာ ပရုိတက္စတင့္အသင္းေတာ္မ်ားထဲက အသင္းေတာ္တစ္ပါး ျဖစ္ပါတယ္။

ႏွစ္ျခင္းဂုိဏ္းဂဏ စတင္လာပုံ

                  ကနဦး အသင္းေတာ္ကာလမွာ အႏၱိအုတ္အသင္းေတာ္၊ သက္သာေလာနိတ္ အသင္းေတာ္၊ ေယရုရွလင္အသင္းေတာ္၊ ဧဖက္အသင္းေတာ္ စသည္ျဖင့္ ေဒသႏၱရအသင္းေတာ္မ်ားရွိၿပီး ခရစ္ယာန္ အသင္းေတာ္မ်ားကုိ “ကမၻာလုံးဆုိင္ရာအသင္းေတာ္” (Catholic Church) လုိ႔ေခၚပါတယ္။ ေဒသႏၱရ အသင္ေတာ္တုိင္းဟာ ကုိယ့္ကံၾကမၼာကုိယ္ ဖန္တီးခြင့္နဲ႔ အုပ္စုိးပုိင္ခြင့္ အျပည့္အ၀ရွိပါတယ္။ ယုံၾကည္ျခင္းႏွင့္ က်င့္သုံးမႈဆုိင္ရာ အခက္အခဲျပႆနာ တစ္ရပ္ရပ္ေပၚေပါက္လာပါက ေဒသႏၱရ အသင္းေတာ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား စုေ၀းကာ ဘာသာသာသနာေရးဆုိင္ရာ ေကာင္စီအစည္းအေ၀း က်င္းပလ်က္ ၀ုိင္း၀န္းစဥ္းစား အေျဖရွာ ဆုံးျဖတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလုိစနစ္နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ကမၻာလုံးဆုိင္ရာ အသင္ေတာ္ႀကီးဟာ ခသ ၁၀၅၄ ခုႏွစ္အေရာက္မွာ ယုံၾကည္ျခင္း၊က်င့္သုံးမႈ၊ ႏုိင္ငံေရး၊ လူမ်ိဳးေရး၊ ဘာသာစကားနဲ႔ ဓေလ့စရုိက္ ကြာျခားျခင္းမ်ားေၾကာင့္ ႏွစ္ျခမ္းကြဲျပားသြားပါတယ္။ 

ဆရာႀကီးယုဒသန္ကိုဂုဏ္ျပဳလ်က္သမုိင္းမွတ္တုိင္တစ္ခုစုိက္ထူၾကရေအာင္

                က်ိဳကၡမီသာသနာေျမသည္ ႏွစ္ျခင္းသာသနာ၏ ဘူမိနက္သန္ေျမ ျဖစ္သည္။ ဆရာႀကီး ယုဒသန္ကုိယ္တုိင္မ်ိဳးေစ့ႀကဲခဲ့ၿပီး၊သူ၏ခ်စ္လွစြာေသာ ဇနီးႏွင့္သမီးဆုံးပါးခဲ့ရသည့္ေနရာလည္းျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဆရာႀကီးသည္မ်က္ရည္ၾကားမွ သာသနာမ်ိဳးေစ့ကုိ ဆက္လက္စုိက္ပ်ိဳးခဲ့သည့္အတြက္ ယေန႔ မ်ားစြာေသာ အသီးအပြင့္မ်ား ျမန္မာ့ေျမေပၚတြင္ ရွင္သန္ခြင့္ရလ်က္ရွိေပသည္။

                က်ိဳကၡမီတြင္ ဆရာႀကီးယုဒသန္၏သာသနာျပဳျခင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ သမုိင္းျပခန္းတစ္ခုကုိ ေအာက္ပါရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားအားျဖင့္ တည္ေဆာက္ရန္ရူပါရုံ ထားရွိပါသည္။

(၁)   ဆရာႀကီး ယုဒသန္၏ အေစခံဆက္ကပ္ျခင္းကုိ ေနာင္လာေနာက္သားမ်ား ပုိမုိသိရွိေလ့လာခြင့္ ရရွိေစရန္။

(၂)    ဆရာႀကီး ယုဒသန္၏ သာသနာျပဳစိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ခံယူခ်က္မ်ား ရွင္သန္လာေစရန္

(၃)   ျမန္မာ့ေျမေပၚတြင္ ႏွစ္ျခင္းသာသနာသမုိင္းတစ္ရပ္ စုိက္ထူထားရွိႏုိင္ေစရန္   တုိ႔ျဖစ္သည္။