Sunday, July 8, 2018

ဆရာႀကီးယုဒသန္ကိုဂုဏ္ျပဳလ်က္သမုိင္းမွတ္တုိင္တစ္ခုစုိက္ထူၾကရေအာင္

                က်ိဳကၡမီသာသနာေျမသည္ ႏွစ္ျခင္းသာသနာ၏ ဘူမိနက္သန္ေျမ ျဖစ္သည္။ ဆရာႀကီး ယုဒသန္ကုိယ္တုိင္မ်ိဳးေစ့ႀကဲခဲ့ၿပီး၊သူ၏ခ်စ္လွစြာေသာ ဇနီးႏွင့္သမီးဆုံးပါးခဲ့ရသည့္ေနရာလည္းျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဆရာႀကီးသည္မ်က္ရည္ၾကားမွ သာသနာမ်ိဳးေစ့ကုိ ဆက္လက္စုိက္ပ်ိဳးခဲ့သည့္အတြက္ ယေန႔ မ်ားစြာေသာ အသီးအပြင့္မ်ား ျမန္မာ့ေျမေပၚတြင္ ရွင္သန္ခြင့္ရလ်က္ရွိေပသည္။
                က်ိဳကၡမီတြင္ ဆရာႀကီးယုဒသန္၏သာသနာျပဳျခင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ သမုိင္းျပခန္းတစ္ခုကုိ ေအာက္ပါရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားအားျဖင့္ တည္ေဆာက္ရန္ရူပါရုံ ထားရွိပါသည္။


(၁)   ဆရာႀကီး ယုဒသန္၏ အေစခံဆက္ကပ္ျခင္းကုိ ေနာင္လာေနာက္သားမ်ား ပုိမုိသိရွိေလ့လာခြင့္ ရရွိေစရန္။
(၂)    ဆရာႀကီး ယုဒသန္၏ သာသနာျပဳစိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ခံယူခ်က္မ်ား ရွင္သန္လာေစရန္
(၃)   ျမန္မာ့ေျမေပၚတြင္ ႏွစ္ျခင္းသာသနာသမုိင္းတစ္ရပ္ စုိက္ထူထားရွိႏုိင္ေစရန္   တုိ႔ျဖစ္သည္။

ပေရာဖက္အတုႏွင့္အစစ္

ဘုရားသခင္၏ပေရာဖက္မ်ားသည္..........

*   ဘုရားသခင္ႏွင့္လူတုိ႔ စပ္ၾကားတြင္ ရပ္တည္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္သည္။ (Mediators)
*   အနာဂတ္တြင္ ျဖစ္ေပၚမည့္အရာမ်ားကုိ ႀကိဳတင္သိျမင္ သူမ်ားျဖစ္သည္။ (Seers)
*   ေခါင္းေဆာင္မ်ား  (Seers)
*   ေျပာေရးဆုိခြင့္ရွိသူမ်ား (Spokesman) တုိ႔ျဖစ္ပါသည္။


             တခ်ိဳ႕ ပေရာဖက္ႀကီးမ်ားသည္ ဤလုပ္ငန္းတာ၀န္ကုိ မလုပ္ေဆာင္လုိေသာ္လည္း လုပ္ေဆာင္ ေနၾကရပါသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ ပေရာဖက္ ေယာန၊ ပေရာဖက္ ေယရမိႏွင့္ ပေရာဖက္ ေမာေရွတုိ႔ ျဖစ္သည္။ (ေယာန ၁၊ ၁ေကာ ၁၄၊ ထြက္ ၆၊ ေယရမိ ၆)
              သမၼာက်မ္းစာထဲတြင္ရွိေသာ ဘုရားသခင္၏ စစ္မွန္ေသာ ပေရာဖက္ႀကီးမ်ား အခ်ိဳ႕သည္ ဇာတိအားျဖင့္ ေပ်ာ့ညံ့ေသာသူမ်ား၊ ၀ိညာဥ္ခြန္အားနည္းေသာ သူမ်ား၊ ေၾကာက္တတ္သူမ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾက ေသာ္လည္း ဘုရားသခင္၏ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္သည္ သူတုိ႔အထဲသုိ႔ ေရာက္ရွိလာေသာအခါ အံ့ၾသဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ရဲ၀ံ့ေသာသူမ်ား၊ သတၱိေျပာင္ေျမာက္ေသာသူမ်ား အျဖစ္သုိ႔ ေျပာင္းလဲ ခဲ့ၾကပါသည္။

Saturday, July 7, 2018

ယုဒသန္ေအာက္ေမ့ဘြယ္စကား၀ုိင္း (Talk Show) အပုိင္း- ၂

( ပါ၀င္သူ - ဆရာဆုိး၊အဃုိင္း၊ထီးခူဘုိ၊ကုိပီတိ)
အလင္းအိမ္ - အတြဲ ၁၃၊ အမွတ္ ၄ မွကူးယူေဖာ္ျပသည္။

၄။   ဆရာယုဒသန္၏ အဘိဓာန္က်မး္ႏွစ္ေစာင္အေပၚ ေတြ႕ရွိမႈႏွင့္ တန္ဖုိးထားမႈမ်ား

အဃုိင္း - ဆရာမေျပာတာနဲ႕ ဆက္စပ္လုိ႔ ဆရာယုဒသန္ရဲ႕ အဘိဓာန္က်မ္း ကိစၥအေပၚ ျပင္ပလူတခ်ိဳ႕ ေျပာသံ ၾကားဖူးတာရွိတယ္။ အဲဒီ ကုိလုိနီေခတ္မွာ ပင္လယ္ရပ္ျခားကုိ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္တဲ့ သူေတြဟာ ျမန္မာစကားနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး သင္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီလုိ သင္ရတဲ့ မွတ္စု(Note) ေတြက ရွိႏွင့္ၿပီးသားတဲ့။ အဘိဓာန္ကုိ ဆရာႀကီးယုဒသန္ ေသၿပီးတဲ့ေနာက္မွ ထုတ္ေ၀တာဆုိေတာ့ သူကျပဳစုခဲ့တယ္လုိ႔ ေျပာေပမဲ့လည္း သူကုိယ္တုိင္ အစကေန အဆုံး လုပ္ခဲ့တာမဟုတ္ဘဲ တျခားဟာေတြကုိ collect နဲ႕ edit လုပ္ၿပီးမွ သူ႕ဟာပါလုိ႔ အိႏၵိယက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပုံႏွိပ္တုိက္ကုိ အပ္ၿပီး၊ ထုတ္ေ၀ခဲ့တာတဲ့။ ခရစ္ယာန္နယ္ပယ္မွာ ဆရာယုဒသန္လုပ္ခဲ့တာကုိ အသိအမွတ္ျပဳေပမဲ့လည္း တျခားနယ္ပယ္ေတြထဲမွာ အသိအမွတ္မျပဳတဲ့ အေနအထား ေတြ႕ေတာ့ စိတ္ေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့။

ကုိပီတိ - ဟုတ္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးျပဳစုခဲ့တဲ့ အဘိဓာန္နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး၊ ေနာက္ပုိင္းမွာ ျမန္မာစာအထူးျပဳ ေလ့လာၿပီးေတာ့ ပါရဂူဘြဲ႕ စာတမ္းတင္တဲ့ သူေတြ၊ study ျပန္လုပ္တဲ့သူေတြ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေန နဲ႕ကေတာ့ က်ယ္က်ယ္ေလးျမင္ၾကည့္ လုိက္တာပါ။ သူေနရာမွာ ကုိယ္ပဲထားဦးေတာ့။ ကုိယ္ဆုိရင္ ေရွ႕က လူေတြလုပ္ခဲ့တဲ့အေပၚ  ကုိးကားတာေတြရွိမယ္။ ဖန္တီးတာေတြ ရွိမွာပဲ။
              ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုကုိ လူသားတစ္ဦးကေန ...... ေနာက္လူသားတစ္ဦးဆီ လက္ဆင့္ကမ္း သယ္ေဆာင္ရတာမ်ိဳးလုိေပါ့။ ဘယ္လူသားကမွ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုလုံးရဲ႕ အစကေန ဟုိးအဆုံးထိကုိ သယ္ေဆာင္ဖုိ႔ မစြမ္းေဆာင္ ႏုိင္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဆရာႀကီးယုဒသန္ကုိယ္တုိင္ ေရးခဲ့တယ္ဆုိတဲ့ ယုံၾကည္တဲ့ ေထာင့္ကေန ယုံၾကည္ခ်င္ရင္ ယုံၾကည္လုိ႔ရတယ္။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ပါေစ။ စနစ္တက်ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး ေတာ့မွ စုေဆာင္းေပးခဲ့တယ္ ဆုိတဲ့ ..... အခ်က္ကေတာ့ ထင္ရွားပါတယ္။

ယုဒႆန္ေအာက္ေမ့ဘြယ္စကား၀ုိင္း (Talk Show) အပုိင္း- ၁

(ပါ၀င္သူ - ဆရာဆုိး၊ အဃုိင္း၊ ထီးခူဘုိ၊ ကုိပီတိ)
အလင္းအိမ္ - အတြဲ ၁၃၊ အမွတ္ ၄ မွကူးယူေဖာ္ျပသည္။

၁။  ဆရာယုဒသန္၏ ကိုယ္ရည္ကုိယ္ေသြး (Personality, character)

ဆုိး -   (၁၈)ရာစုမွာ ေပၚလာတဲ့ယုဒသန္ကုိ ပုံေဖာ္တဲ့ေနရာမွာ သူဟာ ရုပ္ရည္သန္႔ျပန္႔တယ္။ ၾကည္ညိဳစရာ ေကာင္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူမ်ိဳးရုိးက အမႈေတာ္ေဆာင္မ်ိဳးရုိး။ သူ့ personality ကုိ က်ေနာ္ သေဘာက်တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူဟာဥာဏ္ေကာင္းတယ္တဲ့။ အခ်ိန္တုိေလးအတြင္းမွာ ဘြဲ႕ေတြရယူႏုိင္သလုိ၊ ေဒါက္တာဘြဲ႔လည္း ရခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ခု သူဟာ ဇြဲေကာင္းသူလည္း ျဖစ္တယ္။ အႏၵိယမွာ သာသနာျပဳ ဖုိ႔လာခဲ့ေပမဲ့ မရဘူး။ေနာက္ၿပီး ပီနန္ကုိ သြားႏုိင္ဖုိ႔ ထပ္ႀကိဳးစားတယ္။ မရျပန္ဘူး။ ေနာက္မွ ျမန္မာျပည္ကုိ ေရာက္လာတာ။ ေျပာခ်င္တာက ေနာက္မဆုတ္ဘူး။ ဇြဲေကာင္းတယ္။
                 ျမန္မာဘာသာနဲ႕က်မ္းစာကုိ ျပန္ဆုိတဲ့ေနရာမွာလည္း အထစ္အေငါ့ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူ႔ေရွ႕မွာ ျပန္ဆုိခဲ့တဲ့ ဆရာကယ္ရီ တုိ႔ဆုိလည္း လက္ေလွ့်သြားၾကတယ္။ ရွင္မႆဲခရစ္၀င္ဆုိရင္ သူျပန္တာထက္ ေရွ႕ကလူျပန္ထားတာကုိ သူကုိးကားထားတာေတာ့ ရွိတယ္။ ေနာက္ဆုံးတစ္ခုကေတာ့ သူဟာ သိပ္ကုိ ၾကင္နာတတ္ တဲ့သူျဖစ္တယ္။ သူ႔ဇနီးသုံးေယာက္စလုံးက သူ႔ကုိေရးတဲ့ စာေတြမွာဆုိရင္ ဆရာယုဒသန္ကုိ ခ်ီးမြမ္းတာပဲ ေတြ႕ရတယ္။ ေတာ္ရုံတန္ရုံ၊ မိန္းမေတြက ကုိယ့္ေယၤာက်ားကုိ မခ်ီးမြမ္းၾကဘူးေလ။ ဒီ အမ်ိဳးသမီး သုံးေယာက္စလုံးက ခ်ီးမြမ္းၾကတာ သိပ္ကုိ ထူးဆန္းတယ္။ အားလည္းက်ပါတယ္။

Thursday, July 5, 2018

ခံစားမိသမွ်ဆရာႀကီးယုဒႆန္ဘ၀

အေျချပဳက်မ္း ။            ။ အာေဗလသည္ေသလြန္ေသာ္လည္းယခုပင္တရားေဟာေသး၏။ ေဟၿဗဲ (၁၁း၄)

             ျမန္မာျပည္ႏွစ္ျခင္းခရစ္ယာန္သာသနာသည္ (၁၈၁၃) ဇူလုိင္လ(၁၃)ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာျပည္သုိ႔ ေရာက္ရွိလာေသာ ဆရာႀကီးယုဒႆန္ႏွင့္ ဇနီးသည္ေရာက္ရွိသည့္ေန႔ကုိ အစြဲျပဳ၍ သတ္မွတ္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ သာသနာႏွစ္(၂၀၀)ျပည့္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္ေပၚတြင္ ခရစ္ယာန္ သာသနာမ်ိဳးေစ့ကုိ ရွင္သန္ႀကီးထြားေအာင္စုိက္ပ်ိဳးေပးခဲ့ေသာ ဆရာႀကီးယုဒႆန္အား ဤစာစုျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳ
မွတ္တမ္းတင္ အပ္ေပသည္။ ဆရာႀကီး၏ ဘ၀တစ္ခုလုံးကုိ ေလ့လာရာတြင္ လူသားအားလုံးကုိ အက်ိဳးျပဳ 
ေသာသစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ ႏွင့္ ခုိင္းႏႈိင္းေဖာ္ျပခ်င္ပါသည္။။ “သစ္တစ္ပင္ေကာင္း၊ငွက္တစ္ေသာင္းနားႏုိင္” ဟူေသာ စကားအတုိင္း သစ္ပင္တစ္ပင္၏အေရးႀကီးေသာ အစိတ္အပုိင္းမ်ားမွာ ေအာက္ပါအတုိင္းျဖစ္ ပါသည္။


၁။ အျမစ္ (ေရေသာက္ျမစ္)
               သစ္ပင္တစ္ပင္၏ အေရးႀကီးေသာအစိတ္အပုိင္းမွာ မျမင္ရေသာေရေသာက္ျမစ္ ပင္ျဖစ္သည္။ အပင္၏အသက္ပင္ ျဖစ္သည္။ အျမစ္သည္ေရ လုံေလာက္စြာမရလွ်င္ ပုပ္ၿပီးေျခာက္ေသြ႕သြားပါမည္။ လူတစ္ေယာက္၏အသက္တာသည္လည္း သူ၏ႏွလုံးသားထဲ၌ ရွိေနေသာ သူ၏ဘုရားအေပၚ ယုံၾကည္ ကုိးကြယ္မႈပင္ ျဖစ္သည္။ ဆရာႀကီးယုဒႆန္ႏွင့္ဇနီးေမာင္ႏွံသည္..... အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွေန၍ အေရွ႔ပုိင္း အႏိၵိယႏုိင္ငံသုိ႔ သာသနာျပဳရန္ ထြက္ခြာခဲ့ေလသည္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံးတြင္ က်မ္းစာေတာ္ ျမတ္ကုိႏႈိက္ႏႈိက္ခၽြတ္ခၽြတ္ ေလ့လာခဲ့ရာမွ သန္႔ရွင္းေသာ၀ိညာဥ္ေတာ္၏ လမ္းျပမႈေၾကာင့္ ႏွစ္ျခင္းဂုိဏ္း ဂဏသုိ႔ေျပာင္းလဲခဲ့ၿပီး ျမန္မာျပည္သုိ႔သာသနာျပဳရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိေသာ္လည္း သမုိင္း၏အရွင္ ဘုရားသခင္သည္ မုန္တုိင္းကုိအသုံးျပဳၿပီး သူတုိ႔စီးနင္းလာေသာ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာနာ (Georgians) သေဘၤာႀကီး ကုိ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သုိ႔ ဆုိက္ေရာက္ေစခဲ့သည္။ (ျမန္မာျပည္သုိ႔စတင္ေရာက္ရွိေသာ၁၈၁၃မွဘုန္းေတာ္၀င္စား ေသာ၁၈၅၀)ျမန္မျပည္သာသနာျပဳခဲ့ေသာ(၃၇)တာကာလအတြင္း သမုိင္းမွတ္တုိင္အခ်ိဳ႕မွေအာက္ပါ အတုိင္းျဖစ္သည္။

Wednesday, June 6, 2018

သိအပ္ဖြယ္မုိမြန္ဂုိဏ္းဆြယ္

(Facts about the Mormons)

                  တမန္ေတာ္ေခတ္မွစတင္ေပၚေပါက္ လာေသာ ခရစ္ယာန္အသင္းေတာ္အား ေအဒီ၁၀၅၄ ခုႏွစ္အထိ ကမၻာလုံးဆုိင္ရာ အသင္းေတာ္ဟု အဓိပၸါယ္ရွိသည့္ ကာသုိလစ္အသင္းေတာ္(Catholic Church) ဟုေခၚသည္။ ေဒသႏၱရအသင္းေတာ္မ်ားက မိမိတုိ႔၏ ကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ပိုင္ခြင့္ (autonomy) ရွိၾကကာ တမန္ေတာ္မ်ား၏ ဓမၼသြန္သင္ခ်က္ (apostolic doctrine) မ်ားႏွင့္ ေသြဖီေသာ သြန္သင္ခ်က္မ်ား ရွိပါက အသင္းေတာ္အသီးသီးမွ သာသနာပုိင္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား စုေ၀းလ်က္ ဆုေတာင္းေဆြးေႏြး တုိင္ပင္ၾကျပီး၊ ဆုံးျဖတ္ခ်က္မ်ား ျပဳလုပ္ေလသည္။ ေအဒီ၃၂၀ေလာက္တြင္ ေပၚလာေသာ ေအရီးယန္း သြန္သင္ခ်က္(Arianism) ကုိ ေအဒီ၃၂၅တြင္ ကြန္စတန္တင္ဘုရင္ကုိ အမႈးျပဳလ်က္ သာသနာပုိင္မ်ား နိစိန္ၿမိဳ႕(Nicene) တြင္ေတြ႕ဆုံကာ နိစိန္ယုံၾကည္ခ်က္ (Nicene Creed) ကုိျပဌာန္း ေျဖရွင္းခဲ့ၾကသည္။ ပင္မကယ္သုိလစ္အသင္းေတာ္ႀကီးအား ေရာမကယ္သုိလစ္(Roman Catholic)ႏွင့္ ေအာသုိေဒါ့စ (Orthodox) ဟူ၍ ေအဒီ၁၀၅၄ခုႏွစ္၌ မကြဲျပားမီ၊ ထုိထုိကဲ့သုိ႔ေသာ မွားယြင္းသည္ဓမၼသြန္သင္ခ်က္မ်ားကုိ ပင္မကယ္သုိလစ္ အသင္းေတာ္က ေကာင္စီအစည္းေ၀းေခၚဖိတ္ကာ ေျဖရွင္းခဲ့ၾကသည္။
                ပင္မအသင္းေတာ္၏ မဟာကြဲျပားမႈ ၁၀၅၄ခုႏွစ္ ေနာက္ပုိင္းတြင္မူ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္မွ ပင္တုိင္ဓမၼသြန္သင္မႈမ်ား (major doctrine) ကုိ ကြဲျပားျခားနားစြာ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ျခင္းမ်ား ေပၚလာပါေတာ့သည္။ ေအဒီ ၁၅၁၇ခုႏွစ္တြင္ တိတိပပႀကီး ေပၚလာမည္ျဖစ္ေသာ အသင္းေတာ္ျပဳျပင္ေရး လႈပ္ရွားမႈ (Protestant Reformation) ႀကီး၏ ေရွ႕ေျပးအျဖစ္ ျခားနားေသာသြန္သင္ခ်က္မ်ား ေပၚလာခဲ့ဖူး ေပသည္။ ၁၅၂၁ခုႏွစ္မွစ၍ ျပဳျပင္ေရးလႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ လူသရင္(Lutheran)၊ ပရီစဗီတဲရီးယန္း (Presbyterian)၊ အဂၤလီကန္ (Anglican)၊ အစရွိေသာဂုိဏ္းဂဏ (denomination) မ်ားေပၚလာၾကသည္။ တစ္ဖန္ ပင္မအသင္းေတာ္ႀကီး ႏုိးၾကားမႈရွိေစျခင္း အလုိ႔ငွာ ႏွစ္ျခင္းဂုိဏ္းဂဏ (၁၆၀၉)၊ မက္သဒစ္ ဂုိဏ္းဂဏ (၁၇၄၈) ဟူ၍ ဂုိဏ္းဂဏအသီးသီးမ်ား ေပၚလာၾကျပန္သည္။ ဤဂုိဏ္းဂဏမ်ားတုိ႔သည္ ကနဦး တမန္ေတာ္မ်ားတုိ႔၏ ယုံၾကည္ျခင္းႏွင့္ က်င့္သုံးမႈ (Apostolic faith and order) မ်ားကုိ တမင္သက္သက္ ေသြဖီျခင္း မျပဳၾကပါ။ ပုိမုိထင္ေပၚေအာင္ အနက္ဖြင့္ျခင္းႏွင့္ ျပည့္စုံေစျခင္းသာ ျဖစ္ေလသည္။


Sunday, June 3, 2018

ျမန္မာျပည္ကလုိလားေတာင့္တေသာခရစ္ယာန္ဘာသာ

(Desired Christianity for Myanmar)

                ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ခရစ္ယာန္သာသနာသမုိင္းကုိ ေလ့လာေသာအခါ အစကနဦး၌ ဗရင္ဂ်ီေခၚ ေရာမကာသုိလိပ္ သာသနာသည္ ၁၅၅၄ခုႏွစ္တြင္ ျပင္သစ္ျပည္မွ ဖရန္စစ္စီကန္အဖြဲ႕၀င္ ပဲရီဘြန္ဖား(Pierre Bonfer) ဆုိသူသည္ သန္လ်င္ၿမိဳ႕သုိ႔ ေရွးဦးစြာေရာက္ရွိေၾကာင္း ခုိင္လုံေသာ မွတ္တမ္းမွတ္ရာ ရွိခဲ့ေလသည္။ ေနာက္တြင္ ၁၇၂၁ခုႏွစ္တြင္  ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီး Clement XI က အီတလီ လူမ်ိဳး သာသနာျပဳမ်ားျဖစ္ေသာ Rev. Giuseppe Vittoni ႏွင့္ Rev. Sigismondo Calchi တုိ႔အား အင္း၀ၿမိဳ႕ သုိ႔ေစလႊတ္ကာ ေရာမကာသုိလိပ္သာသနာသည္ တစၿပီးတစ္ၾကီးပြားတုိးတက္ေစ ခဲ့ေပသည္။ ပရုိတက္စတင့္ သာသနာသည္ ၁၈၀၇ခုႏွစ္တြင္ အႏၵိယႏုိင္ငံ Serampore မွ အဂၤလိပ္ႏွစ္ျခင္း သာသနာျပဳ Richard Mardon ႏွင့္ James Chater တုိ႔ ေျမစမ္းခရမ္ပ်ိဳး သေဘာ မ်ိဳးႏွင့္ ေရာက္ရွိ ကာ ေနာက္တြင္ ေခတ္ေပၚသာသနာျပဳလႈပ္ရွားမႈ၏ဖခင္ ၀ီလ်ံကယ္ရီ၏သား Felix Carey က အင္အား ျဖည့္ဆည္းခဲ့သည္။ သူတုိ႔ေမွ်ာ္မွန္းထားသလုိ ေအာင္ျမင္ဖုိ႔အလားအလာ မေတြ႕ရွိပါသျဖင့္ ၁၈၁၂ခုႏွစ္တြင္ ျပန္လည္ေနာက္ဆုတ္ၾကသည္။ 
                       ၁၈၁၃ခုႏွစ္တြင္ အေမရိကန္သာသနာျပဳ အဖြဲ႕မွ သာသနာျပဳဆရာ ယုဒသန္တုိ႔ ဇနီး ေမာင္ႏွံ ေရာက္ ရွိကာ ဆက္လက္ၿပီး ႏွစ္ျခင္း သာသနာေတာ္ ကုိ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾက ေပသည္။ ထုိေနာက္ အျခားအသင္းေတာ္မ်ား ျဖစ္ေသာ အဂၤလီကန္အသင္းေတာ္(ျမန္မာႏုိင္ငံခရစ္ယာန္ အသင္းေတာ္- ၁၈၂၅)၊ မက္သဒစ္အသင္းေတာ္ အထက္ျမန္မာျပည္ - ၁၈၈၇)၊ ေအာက္ျမန္မာျပည္ - ၁၈၇၉၊ ပရက္ဘီတီးရီးယန္းအသင္းေတာ္ - ၁၈၇၆) မ်ား တစစႏွင့္ ေရာက္လာၾကကာ မိမိတုိ႔၏ နည္းဗ်ဴဟာမ်ားျဖင့္ ကုိယ္စီကုိငွ သာသနာျပဳၾကသည္။ ပင္ေတကုေတၱအုပ္စုကမူ ၁၉၂၁ခုႏွစ္တြင္ ဦးစြာ ပထမေရာက္ရွိလာပါေသာ္လည္း ၁၉၇၀ေနာက္ပုိင္းမွ အရွိန္အဟုန္ျဖင့္ သာသနာျပဳခဲ့ၾကသည္။ ခရစ္ယာန္ သာသနာျပဳမ်ားႏွင့္ တုိင္းရင္းသာ ယုံၾကည္သူမ်ားက စြမ္းစြမ္းတမံ သာသနာျပဳၾကကာ ယခုအခ်ိန္ခါမွာ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္မ်ားသည္ ၃သန္းမွ် ရွိၿပီးျဖစ္သည္။ ေခတ္ကာလအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ နုိင္ငံေရး၊ စီးပါြးေရးအဖုံဖုံႏွင့္ ခဲရာခဲံဆစ္ အသြင္သြင္တုိ႔ကုိ  ေက်ာ္ျဖတ္လာကာ ခရစ္ယာန္ဘာသာသည္ မေလ်ာ့သြား၊မတိမ္ေကာ သြားပဲ တုိးတက္လာခဲ့ေပသည္။ဘယ္သူကမွ လ်စ္လ်ဴရႈ၍ မရေတာ့ေခ်။