Wednesday, August 22, 2018

အုိ...ငါ၀ိိညာဥ္ေနာက္ေနာက္မေမ့..........

ေမတၱာေတာ္ေအာက္ေမ့က်ဴး-    O thou my Soul forget me more
သီခ်င္းနံပါတ္.......... ၂၆၃

          ဤသီခ်င္းကုိ မူလက ဟိႏၵဴစာႏွင့္ ကရစ္ရွနပ္ အမည္ရွိေသာ ဟိႏၵဴတစ္ပည့္ေတာ္ တစ္ေယာက္ ေရးသည္။ ကရစ္ရွနပ္ တပည့္ေတာ္ျဖစ္ရသည့္ အေၾကာင္းမွာ တစ္ေန႔သ၌ လက္သမားလုပ္၍ လက္ေမာင္း က်ိဳးသျဖင့္ ဓမၼဆရာကယ္ရီ၏ လက္ေထာက္ ဆရာေသာမကုိ ေခၚယူ၍ကုသလွ်င္ ဆရာေသာမသည္ အခြင့္ အားေလ်ာ္စြာ ဧ၀ံေဂလိတရားေတာ္ကုိ သူ႔အား ေဟာေျပာေလသည္။ ကရစ္ရွနပ္စိတ္တြင္ ထုိဆရာ တရားေတာ္ အျမစ္စြဲ၍ စဥ္းစားေလေလျဖစ္သည္။


         မယား၊သမီးေပါင္း သုံးေယာက္တုိ႔လည္း ထုိအတူသေဘာက် ေသာေၾကာင့္ ၁၈၀၀ျပည့္၊ ဒီဇင္ဘာ ၂၂ရက္ေန႔တြင္ ဆရာကယ္ရီထံမွာ ႏွစ္ျခင္းမဂၤလာကုိ ေတာင္းေလသည္။
          ကရစ္ရွနပ္၊ညီ၊ မယားႏွင့္ သမီးတုိ႔ ဟိႏၵဴဇတ္ကုိစြန္႔၍ ခရစ္ယာန္ ေရႏွစ္ျခင္းမဂၤလာ ခံမည္ကုိ ဆီရင္ပူၿမိဳ႕သူ၊ၿမိဳ႕သား လူအမ်ားတုိ႔ ၾကားသိၾကလွ်င္ လူႏွစ္ေထာင္ ထၾကြေသာင္းက်န္း၍ ကရစ္ရွနပ္ အိမ္သုိ႔သြားေရာက္လ်က္သူႏွင့္သူ႔ညီအစ္ကုိတုိ႔ကုိ ဆြဲထုတ္ၿပီးလွ်င္ ရာဇ၀တ္တရားသူႀကီးမင္းေရွ႕ အပ္ၾကေသာ္လည္းခ်က္ခ်င္းလႊတ္ခြင့္ ရၾကေလသည္။

ၿငိမ္သက္ျခင္းျမစ္လုိ......

ေကာင္းေပသည္က်ဴး-   It is well in my soul
သီခ်င္းနံပါတ္-   ၂၉၉

           ဤသီခ်င္းကုိ ကၽြန္ေတာ့္၏ အဖြားျဖစ္သူ ေဒၚအုန္းစိန္(ဖဒုိၿမိဳ႕ေနသူ) အလြန္ႏွစ္သက္သျဖင့္ ငယ္စဥ္မွ သီဆုိခဲ့သည္ကုိ ၾကားဖူးခဲ့သည္။ သူ႔အသက္ ၉၀ခန္႔တြင္ သူငယ္ျပန္၍ အရာရာေမ့ေလ်ာ့ကာ သတိလက္လြတ္ ရွိခဲ့ေသာ္လည္း ဤသီခ်င္းကုိမူ မေမ့၊ ဆုိၿမဲရွိသည္။ အသက္တာတစ္ေလွ်ာက္လုံး သူမ မက္ေမာစြာ သီဆုိခဲ့ပါသည္။ အရာရာကုိ ေမ့ေသာ္မွ.... ဤသီခ်င္းကုိ မေမ့ႏုိင္။ ႏွလုံးသားတြင္ ကိန္း၀ပ္ ေနဆဲျဖစ္သည္။ ဤသီခ်င္းကုိ သူမနည္းတူ ခရစ္ယာန္အမ်ားသည္လည္း ခြန္အားယူရန္ သီဆုိၾကသည္။


            မူရင္းေတးျပဳစာဆုိမွာ..... မစၥတာ အိပ္၊ ဂ်ီ စပက္ေဖာ္ ျဖစ္သည္။ ၁၈၇၆ခုႏွစ္တြင္ ေရးသား ခဲ့သည္။ သူ၏ ခါးသီးေသာအေတြ႕အႀကံဳမွ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ခံစားခ်က္လည္း ဟုတ္မွန္ပါသည္။ ၁၈၇၄ခုႏွစ္တြင္ ျပင္သစ္သေဘၤာ စီဒီေဟ၀ါသည္ အေမရိကန္မွအျပန္ အတၱလန္တိတ္ သမုဒၵရာ၌ ရြက္သေဘာၤတစ္စီးႏွင့္ တုိက္မိပ်က္စီး၍ နစ္ျမဳပ္ သြားခဲ့သည္။ သေဘၤာတြင္ပါလာေသာ ခရီးသည္ အမ်ားအျပား ေရနစ္ေသဆုံးၾကစဥ္..... စပက္ေဖာ္ မိသားစုလည္း ပါ၀င္ပါသည္။


ကုိယ္ေတာ္ႏွင့္နီးေစပါ

ကုိယ္ေတာ္ႏွင့္နီးေစပါက်ဳး- Nearer my God to thee
ဓမၼသီခ်င္းနံပါတ္-  ၁၉၈
                     “ကုိယ္ေတာ္ႏွင့္နီးေစပါ၊ ကၽြႏု္ပ္ဘုရား၊ ကားတုိင္ျဖင့္ေျမာက္ေသာ္လည္း၊ ဤပတၳနာ” အစခ်ီေသာ ဓမၼသီခ်င္းကုိ ခရစ္ယာန္တုိ႔သည္ ေၾကကြဲေသာအခ်ိန္တြင္ တပ္မက္ခုံမင္စြာ အားယူသီဆုိ ၾကပါသည္။
        ဓမၼသီခ်င္းကၽြမ္းက်င္သူမ်ားက...........
        အမ်ိဳးသမီးစာဆုိမ်ား ေရးသည့္ ဓမၼသီခ်င္းမ်ားအနက္ အေကာင္းဆုံး ဂႏၱ၀င္သီခ်င္းဟု မွတ္ခ်က္ျပဳ ပါသည္။ စာရာဖလား၀ါး၏ လက္ယာျဖစ္၍ ဖခင္ျဖစ္သူ တီဖလား၀ါး၏ အေမြကုိ ရေသာသူ ျဖစ္ပါသည္။ ကမၻာဦးက်မ္း ၂၈း၁၁-၁၇ ကုိအေျချပဳ၍ စပ္ဆုိေသာ သီခ်ငး္ျဖစ္ေလသည္။ ၁၈၄၁ခုႏွစ္တြင္ ဤသီခ်င္းကုိ ေရးခဲ့ၿပီး၊ ၁၈၄၃ခုႏွစ္တြင္ မစၥတာအာဒံႏွင့္ လက္ထပ္သည္။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္သည္ သီခ်င္းအမ်ားအျပားကုိ ေရးခဲ့သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။

           ျမန္မာဘာသာသုိ႔ ဆရာႀကီး စတီဗင္က ၁၈၆၅ခု ဇူလုိင္လတြင္ ျပန္ဆုိေရးသား ခဲ့ပါသည္။ ဤသီခ်င္းႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အျဖစ္အပ်က္ သက္ေသခံမႈ အမ်ားအျပားရရွိ ေလသည္။

ငါတုိ႔ျပစ္ႏွင့္၀မ္းနည္းျခင္းမ်ား

မိတ္ေဆြေယရႈက်ူး-    What a Friend We Have in Jesus

             ဂ်ိဳးဇက္စကရီဗင္(၁၈၂၀-၁၈၈၆) ၏ လက္ယာမြန္ သီခ်င္းေလးျဖစ္ပါသည္။ ခရစ္ယာန္ အမ်ားအျပား ႏွစ္သက္ေသာ သီခ်င္းျဖစ္၍ ခြန္အားယူသီဆုိၾကသည္။ ဤဂႏၱ၀င္သီခ်င္းသည္ ႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီ၍ ၾကေသာ္လည္း မေဟာင္းမႏြမ္းဘဲအၿမဲအသုံးျပဳခဲ့ေသာ သီခ်င္းျဖစ္သည္။ ဆရာအေဆာင္း၏ ျမန္မာလက္ယာ အေကာင္းဆုံးလည္းျဖစ္သည္။
             ဤသီခ်င္း၏မူရင္းစာဆုိ ဂ်ိဳးဇက္စကရီဗင္သည္ လက္ထပ္ရန္ျပင္ဆင္ထားေသာေန႔၌ ... လက္မထပ္မီမွာပင္ သတုိ႔သမီးသည္ ေရနစ္၍ေသဆုံးေလသည္။ အထီးက်န္ေသာသူ႔ဘ၀ကုိ အသစ္မမရွာဘဲ အမႈေတာ္ေဆာင္ဖုိ႔ရန္ သိႏၷိ႒ာန္ခ်ေလသည္။ ထရီနတီေကာလိပ္မွ ဘြဲ႕ရၿပီးရုပ္ရည္ ေခ်ာေမာေသာ္လည္း မာန္မာနမရွိ။ အလုပ္ၾကမ္းသမားတစ္ေယာက္ ကဲ့သုိ႔ပင္ သြားလားေနထုိင္၍ ေနထုိင္၍ ေနေလသည္။

               တစ္ခါက အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္က သူ႔အားထင္းခြဲရန္ မွားယြင္း၍ ငွားရမ္းဖူးသည္ကုိ မာန္မာန မရွိ ၀င္၍ခြဲေပးေလသည္။ ထုိမွစ၍ လူအုိ၊လူနာတုိ႔၏ ထင္းမ်ားကုိ အခမဲ့ လုိက္လံခြဲျခမ္းေပးေလသည္။ ရွင့္နာမည္ဘယ္လုိလဲလုိ႔ ေမးလွ်င္ .......
             “ဒုကၡိတႏွင့္ ဆင္းရဲသားမုဆုိးမ တုိ႔၏ထင္းကုိ အခမယူဘဲ ျဖတ္ေပးတတ္ေသာ မစၥတာ စကင္ရီဗင္...... ” ဟုေျဖတတ္သည္။

Tuesday, August 21, 2018

ျမန္မာဓမၼသီခ်င္းမ်ား၏ရာဇ၀င္

                 ႏွစ္ျခင္းသာသနာ ျမန္မာျပည္သုိ႔ေရာက္လာခါစတြင္ ဓမၼသီခ်င္းမ်ားကုိ အသုံးမျပဳၾကေပ။ ဆရာ ယုဒသန္ဦးေဆာင္ေသာ သာသနာျပဳသူတု႔ိ၏ လက္ထဲတြင္ ျမန္မာဘာသာ ဓမၼသီခ်င္းမ်ားမရွိႏုိင္ သည့္အျပင္ ဆရာယုဒသန္သည္ ကုိယ္တုိင္ကလည္း သီခ်င္းကုိ အသံအေနအသံထားႏွင့္ သီဆုိသင္ၾကားေပးဖုိ႔ အားနည္းေနေသာေၾကာင့္ဟု ဆုိပါသည္။
               တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဆရာယုဒသန္သည္ အသံမတည့္၊ သီခ်င္းမဆုိတတ္ဟု ေျပာၾကပါသည္။ ျမန္မာ လူမ်ိဳးကလည္း ဘုရားရွိခုိးရာတြင္ သီခ်င္းမဆုိသင့္ ....... ဟု အယူသည္း အစြဲႀကီးက်န္ေနတာကုိလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ ထုိအယူသည္းမႈသည္ ျမန္မာျပည္မွာသာမက အဂၤလန္မွာလည္း ရွိခဲ့ဖူးသျဖင့္ အဂၤလိပ္တုိ႔ သည္ ဆာလံသီခ်င္းကုိသာ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ သီဆုိခဲ့ၾကရသည္ဟု ဆုိပါသည္။


                ၁၈၆၉ခုႏွစ္ မွတ္တမ္းတစ္ေစာင္တြင္ ဆရာႀကီးေမဆင္ Rev. Francis Mason ေမာ္လၿမိဳ႕သုိ႔ ဆုိက္ေရာက္လာခါစ အခ်ိန္တြင္ ခရစ္ယာန္တပည့္ေတာ္မ်ား၊ ျမန္မာ၊ ကရင္တုိ႔သည္ ဓမၼသီခ်င္းမဆုိဘဲ ဘုရားရွိခုိးလွ်င္ အစတြင္ပင္ ........ “သုံးပါးေပါင္း တစ္ဆူတည္းျဖစ္ေတာ္မူ ေသာ ခမည္းေတာ္၊ သားေတာ္၊ သန္႔ရွင္းေသာ ၀ိညာဥ္ေတာ္ ဘုရားကုိ ရွိခုိးပါ၏”  ဟူ၍ ရြတ္ဆုိၾကသည္ဟု ဆုိသည္။ ဤအစီအစဥ္ကုိ ဆရာယုဒသန္က စီမံခဲ့ၿပီးေနာက္ တျဖည္းျဖည္းဓမၼသီခ်င္းဆုိေသာ အေလ့အက်င့္ကုိ တည္ေဆာက္ယူ ခဲ့ရသည္ဟု ဆုိပါသည္။
              ဓမၼသီခ်င္းကုိ သီဆုိျခင္းအမႈသည္ ဆရာကတၱားႏွင့္ ဆရာဟင္းေကာက္တုိ႔၏ မိသားစုမ်ား ေရာက္လာမွ ပုိ၍ဖြံ႔ၿဖိဳး လာသည္။ ထုိဆရာတုိ႔၏ ဇနီးသည္တုိ႔သည္ အလြန္သီခ်င္းဆုိတတ္၍ အသံလည္း ေကာင္းသည္။ ၀ါသနာပါ၍ သူတပါးကုိလည္း သင္ၾကားေပးဖုိ႔ ေစတနာရွိသည္။ သူတုိ႔၏ ႀကိဳးစားမႈျဖင့္ ျမန္မာဓမၼသီခ်င္း၏ ၾသဇာသည္ ယုံၾကည္သူမ်ားအေပၚလႊမ္းမုိး၍ သီခ်င္းအားျဖင့္ ဂုဏ္ေတာ္ခ်ီးမြမ္းဖုိ႔ရန္ အတြက္ ေပ်ာ္ေမြ႕ႏွစ္သက္လာၾကသည္။ 

Wednesday, July 11, 2018

ဘဏ္တုိက္ႏွင့္အမႈိက္ပုံး

               “ဘဏ္” ကုိ ေငြအပ္၊ ေငြစု၊ ေငြလႊဲသည့္ ေနရာအျဖစ္ႏွင့္ သိထားၾကပါသည္။ သုိ႔ရာတြင္ ေငြအျပင္ အျခား တန္ဖုိးရွိေသာ အရာမ်ားကုိ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေပးေသာ ဘဏ္၀န္ေဆာင္မႈမ်ိဳး ေတြလည္း ရွိပါေသးသည္။ Safe deposit box ဟုေခၚပါသည္။ ဘဏ္တြင္ေငြၾကာၾကာ စုထားလွ်င္ အတုိးမ်ားမ်ားရပါသည္။ မၾကာခဏ ထုတ္သုံးေနလွ်င္ေတာ့ အတုိးသိပ္မရသည့္အျပင္ တခ်ဳိ႔ဘဏ္ေတြက ေပးကုိမေပးပါ။ ဘဏ္သည္ မိမိတန္ဖုိးထားေသာအရာမ်ားကုိ လုံၿခံဳစြာ သိမ္းဆည္းထားႏုိင္ေသာ ေနရာျဖစ္ပါသည္။


              “အမႈိက္ပုံး” ဆုိသည္မွာ စြန္႔ပစ္လုိေသာ ပစၥည္းမ်ားကုိ ထားသည့္ေနရာ ျဖစ္ပါသည္။ သည္အထဲတြင္ အညစ္အေၾကးေတြလည္း ပါ၀င္ပါသည္။ ထုိေၾကာင့္ ပုံးထဲ၌ ၾကာရွည္စြာ ထားလုိ႔ မျဖစ္ပါ။ မပုပ္မသုိးမီ အၿပီးအပုိင္စြန္႔ပစ္လုိက္ဖုိ႔  လုိအပ္ပါသည္။ တခ်ိဳ႕အမႈိက္ေတြကုိေတာ့ မီးရွိဳ႕၍ ရွင္းပစ္ႏုိင္ပါသည္။ 
              လူသည္ ဘုရားသခင္ဖန္ဆင္းထားသည့္ သတၱ၀ါမ်ားအထဲတြင္ အသိညာဏ္အၾကြယ္၀ဆုံး ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔ရာတြင္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက “ဘဏ္တုိက္” ႏွင့္ ”အမႈိက္ပုံး” ကုိမွားေနၾကပါသည္။ ဘာကုိစုၿပီး ဘာကုိစြန္႔ရမွန္း မသိပါ။ ယေန႔လူတုိ႔ အေသအလဲရွာေဖြ စုေဆာင္းေနၾကသည့္ အရာမ်ားကုိ ၾကည့္လွ်င္ သိႏုိင္ပါ၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ သည္လုိျဖစ္ရပါ သနည္း။ တန္ဖုိးထားေသာအရာ အႀကီးအက်ယ္ လြဲမွားေနသည့္အတြက္ ျဖစ္ပါ၏။ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အလုအယက္ အၿပိဳင္အဆုိင္ စုေဆာင္းေနၾကၿပီး မရမကဖက္တြယ္ထားေသာ အရာမ်ားသည္ တကယ္ပင္ တန္ဖုိးရွိပါသလား။ တန္ဖုိးကုိ မည့္သည့္ ခ်ိန္ခြင္ျဖင့္ တုိင္းတာၾကမည္နည္း။ 

ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္အေၾကာင္းတေစ့တေစာင္း

                 ႏွစ္ျခင္းခရစ္ယာန္အသင္းေတာ္ ဆုိတာ ေျမာက္ျမားလွစြာေသာ ခရစ္ယာန္ဂုိဏ္းဂဏမ်ား ထဲက ဂုိဏ္းဂဏတစ္ခု၊ အသင္းေတာ္တစ္ပါး ျဖစ္ပါတယ္။ ႏွစ္ျခင္းမ်ားရဲ႕ ၾသ၀ါဒ၊ ဓမၼအေတြးအေခၚ အယူအဆ တစ္ခုက “ယုံၾကည္သူမ်ားသာလွ်င္ ႏွစ္ျခင္းခံယူရမယ္” (Believer's Baptism) ဆုိတဲ့ အခ်က္နဲ႔ ဗတိၱဇံမဂၤလာ ခံယူပုံခံယူနည္းကလည္း“ ေရထဲသုိ႔အကုန္အစင္ႏွစ္ျခင္း” (total immersion) ျဖစ္တယ္ဆုိၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ထုိျပင္မက ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္မ်ားရဲ႕ သက္၀င္ယုံၾကည္မႈထဲမွာ “ကယ္တင္ျခင္း” ဟာ “ယုံၾကည္ျခင္းအားျဖင့္သာလွ်င္ရရွိတယ္”။ (Salvation through faith alone) ဆုိတဲ့ အခ်က္နဲ႔ ယုံၾကည္ျခင္းႏွင့္ က်င့္သုံးမႈအတြက္ သမၼာက်မ္းစာသာလွ်င္ အခ်ဳပ္အျခာျဖစ္တယ္။ (Sole authority of scriptures for faith and practice) ဆုိတဲ့အခ်က္နဲ႔ “ေဒသႏၱရအသင္းေတာ္တုိင္းဟာ မိမိတုိ႔ကံၾကမၼာကုိ ဖန္တီးႏုိင္ေသာ လြတ္လပ္မႈရွိတယ္” (the autonomy of the local congregation church) စတဲ့အခ်က္မ်ား ပါ၀င္ပါတယ္။
                  ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္မ်ားဟာ အမႈေတာ္ကုိေဆာင္ရြက္ရာမွာ သင္းအုပ္မ်ား(pastors) နဲ႔ သင္းေထာက္မ်ား (Deacons) ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ထားရွိတဲ့ စနစ္နဲ႔ အသင္းေတာ္ကုိ အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ေျပာင္းေရႊ႕ျခင္း(သုိ႔) ထုတ္ပယ္ျခင္းကုိေတာ့ သာမန္အသင္းသူ/သား မ်ားက ဆုံးျဖတ္ေပးပါတယ္။ ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္ဟာ ပရုိတက္စတင့္အသင္းေတာ္မ်ားထဲက အသင္းေတာ္တစ္ပါး ျဖစ္ပါတယ္။

ႏွစ္ျခင္းဂုိဏ္းဂဏ စတင္လာပုံ

                  ကနဦး အသင္းေတာ္ကာလမွာ အႏၱိအုတ္အသင္းေတာ္၊ သက္သာေလာနိတ္ အသင္းေတာ္၊ ေယရုရွလင္အသင္းေတာ္၊ ဧဖက္အသင္းေတာ္ စသည္ျဖင့္ ေဒသႏၱရအသင္းေတာ္မ်ားရွိၿပီး ခရစ္ယာန္ အသင္းေတာ္မ်ားကုိ “ကမၻာလုံးဆုိင္ရာအသင္းေတာ္” (Catholic Church) လုိ႔ေခၚပါတယ္။ ေဒသႏၱရ အသင္ေတာ္တုိင္းဟာ ကုိယ့္ကံၾကမၼာကုိယ္ ဖန္တီးခြင့္နဲ႔ အုပ္စုိးပုိင္ခြင့္ အျပည့္အ၀ရွိပါတယ္။ ယုံၾကည္ျခင္းႏွင့္ က်င့္သုံးမႈဆုိင္ရာ အခက္အခဲျပႆနာ တစ္ရပ္ရပ္ေပၚေပါက္လာပါက ေဒသႏၱရ အသင္းေတာ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား စုေ၀းကာ ဘာသာသာသနာေရးဆုိင္ရာ ေကာင္စီအစည္းအေ၀း က်င္းပလ်က္ ၀ုိင္း၀န္းစဥ္းစား အေျဖရွာ ဆုံးျဖတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလုိစနစ္နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ကမၻာလုံးဆုိင္ရာ အသင္ေတာ္ႀကီးဟာ ခသ ၁၀၅၄ ခုႏွစ္အေရာက္မွာ ယုံၾကည္ျခင္း၊က်င့္သုံးမႈ၊ ႏုိင္ငံေရး၊ လူမ်ိဳးေရး၊ ဘာသာစကားနဲ႔ ဓေလ့စရုိက္ ကြာျခားျခင္းမ်ားေၾကာင့္ ႏွစ္ျခမ္းကြဲျပားသြားပါတယ္။